IBERIANA-2 – იბერია გუშინ, დღეს, ხვალ

• ვინ იყო მაძინი

• ს.ე.გ.მ.

 

ვინ იყო მაძინი და რანი არიან მისი ქართველი მიმდევრები

მაძინი

მიუხედავად ორი ათეული წლის გასვლისა, საქართველოში, ჯერ კიდევ არ თქმულა ბოლომდის სრული სიმართლე და დღევანდელი ყოფის უმთავრესი მიზეზის ამომწურავი ახსნა. ჩვენში ჯერ კიდევ გვაჩეჩებენ ყალბ გმირებს, ჩქმალავენ მათ სიბნელით მოცულ ცხოვრებასა და მიზნებს. ამიტომ გადავწყვიტეთ შეძლებისდაგვარად წარმოვაჩინოთ, თუ რა იმალებოდა და იმალება ფარდის მიღმა, ნიღბები ჩამოვხსნათ ყალბ გმირებსა და სამზეოზე გამოვიტანოთ მათი ქმედებების ნამდვილი მიზნები. ჩვენ ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ იმისათვის, რომ მომავალმა თაობებმა იცოდნენ სიმართლე იმ ეპოქალური მოვლენების შესახებ, რომლებმაც განვითარება იწყო გასული საუკუნის 80-ანი წლებიდან. ვინ რა გააკეთა, ვინ რა როლი ითამაშა ქვეყნის თავისუფლების მოპოვების საქმეში და ვინ, პირიქით.

ჩვენს პუბლიკაციაში საუბარი გვექნება ეროვნულ დემოკრატად წოდებულ გიორგი ჭანტურიას შესახებ, რომელმაც ლომის წილი დაიდო საქართველოში კრიმინალურ-ბოლშევიკური რევანშის განხორციელებაში. მაგრამ ის დღეს მავანთა მიერ მაინც ირაცხება ეროვნულ მოღვაწედ, რაც გამიზნულად ხდება, რათა ხალხს თავგზა აუბნიონ. გასული საუკუნის 80-იან წლებში, როდესაც ედპ-დ წოდებული ჯგუფი გამოვიდა საზოგადოებრივ პოლიტიკურ ასპარეზზე, იმ დროისათვის საქართველოში ცხოვრობდა საქართველოს ჭეშმარიტი ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის უკანასკნელი მოჰიკანი ბატონი პალიკო გოგელია, რომელიც ეროვნული მოძრაობის აღზევებისთანევე ჩადგა ჭეშმარიტ მამულიშვილთა რიგებში. ის იყო ბერი მინდია, რომელიც წინ მიგვიძღოდა სამშობლოს თავისუფლების გზაზე (გარდაიცვალა 90-იან წლებში) .

ბატონი პალიკო გოგელია არ ცნობდა ჭანტურიას მარაქას, არ აღიარებდა ამ ჯგუფს იმ ჭეშმარიტი ეროვნული იდეების მატარებელი პარტიის მემკვიდრედ, რომლის შექმნის იდეა უკავშირდება საქართველოს უგვირგვინო მეფის, წმინდა ილია მართლის სახელს. წმიდა ილია მართალმა პარტიის პროგრამა 1906 წელს შეადგინა, მაგრამ მასონი სოციალ-დემოკრატების მიერ ილია მართლის ვერაგული მკვლელობის გამო ვერ მოხერხდა ამ იდეის ხორცშესხმა. 1917 წელს სპირიდონ კედიამ თანამოაზრეებთან ერთად (დათა ვაჩნაძე, რევაზ გაბაშვილი, ალექსანდრე ასათიანი, ნიკო ნიკოლაძე, ექვთიმე თაყაიშვილი, კონსტანტინე აფხაზი…) ილიას მემკვიდრეობაზე დაყრდნობით დააფუძნა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია. პარტიის თავმჯდომარედ აირჩიეს თავად სპირიდონ კედია, პარტიის საპატიო თავმჯდომარედ კი ნიკო ნიკოლაძე.

ბატონმა პალიკო გოგელიამ იმ ხანებში ხალხმრავალ მიტინგებზე მრავალჯერ განაცხადა მისი დამოკიდებულება ამ ჯგუფის მიმართ და ამხელდა კიდეც ამ პარტიის დესტრუქციულ ქმედებებს, რომელთაც არაფერი ჰქონდათ საერთო ეროვნულ -დემოკრატიულ იდეებთან.

სურათზე შუაში დგას პალიკო გოგელია

რამდენიმე ათეული წლის წინ ქართული საზოგადოების უდიდეს ნაწილს არაფერი სმენოდა იტალიელი ჯუზეპე მაძინის შესახებ, რომელიც XIX-საუკუნის იტალიელი მოღვაწე გახლდათ.

გასული საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოს მაძინის სახელის ხსენება ქართულ ყოფაში აქტიურად შემოიტანა ეროვნულ დემოკრატად წოდებულმა გიორგი ჭანტურიამ, რომელიც თავს წარმოგვიჩენდა მის მიმდევრად:

„ჩვენ ვართ მე-20 საუკუნის ქართველი მაძინისტები, ვიცით, რომ ვივლით მხოლოდ პოლიტიკური გზით და შეცდომას ვერ დავუშვებთ, იმიტომ, რომ მართალნი ვართ ღვთისა და ერის წინაშე. ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია არ თამაშობს ხალხის გრძნობებზე. ჩვენ ბრბოს ვაქცევთ ხალხად…“ (გ. ჭანტურია, გაზეთი “ლიტერატურული საქართველო”, 18.X.89წ. ).

წესით და რიგით, ქართველი ეროვნულ-დემოკრატები ილიელები უნდა ყოფილიყვნენ და არა მაძინისტები. წმინდა ილია მართალს არც რა ჰქონდა საერთო ქრისტესა და ადამის მოდგმის მოძულესთან.

პატრიარქის სტიქაროსან გია ჭანტურიას, თუ მაძინის მიმდევარი იყო, რა უნდოდა მართლმადიდებლურ ეკლესიაში?

დიახ, გიორგი ჭანტურია, ხან სტიქარს იცვამდა და ხან კიდევ მაძინისეულ ფრაკს.

ჯუზეპე მაძინი (1805-1872) იურისტი, დემოკრატი და რისორჯიმენტოს ფარგლებში თავისუფლებისათვის მებრძოლი. გენუის უნივერსიტეტში სწავლის დასრულებამდე მაძინი მიიღეს საიდუმლო კარბონერიას ლოჟაში.

ეს ორგანიზაცია, მიუხედავად თავისუფალი კალატოზებისაგან თავისი კათოლიკურ-მისტიური შინაარსით განსხვავებულობისა, თავს გვახსენებს თავისი სწრაფვით პოლიტიკური თავისუფლებისაკენ და დაუნდობელი საშუალებების არჩევანით. როგორც თავისუფალი კალატოზები იღებდნენ სიმბოლიკას ქვისმთლელთა გილდიისაგან, ასევე იღებენ კარბონარები თავიანთ წესებსა და სახელწოდებებს მენახშირეთაგან .

1830 წელს თავის თანამებროლთაგან დასმენილი მაძინი სამი თვით ჩაკეტეს სავონას ციხეში. განთავისუფლების შემდეგ ის მიდის ემიგრაციაში ჟენევაში. ჟენევიდან ის ხელმღვანელობდა გენუასა და სავოიაში წარუმატებელ გადატრიალებებს, რიც გამოც მას სარდინიაში დაუსწრებლად მიესაჯა სიკვდილი.

1931 წელს ის ჟენევიდან გადადის ლიონში და იქიდან კი მარსელში, აქ მან დაარსა ახალი მოძრაობა – „ახალგაზრდა იტალია“, რომლის იმავე სახელწოდების გაზეთს არალეგალურად ავრცელებს იტალიურ სამთავროებში. 1830-იანი წლების დასაწყისში მაძინის ჯგუფს შეუერთდა პოპულარული რევოლუციონერი ჯუზეპე გარიბალდი.

1834 წელს ბერნში გაერთიანდა მაძინის მიერ დაარსებული გაერთიანებები „ახალგაზრდა იტალია“, ახალგაზრდა გერმანია“ და „ახალგაზრდა პოლონეთი“ ერთი დევიზით „თავისუფლება – თანასწორობა – ჰუმანიზმი“ ერთ საიდუმლო კავშირში „ახალგაზრდა ევროპა, რომელიც მთავრებისა და მეფეების ევროპის ნაცვლად დემოკრატიული სახალხო ევროპისაკენ მიისწრაფოდა. 1837 წელს ის ტოვებს შვეიცარიასა და მიდის ლონდონში. იქ მან თავი მოუყარა იტალიელ მუშებსა და ეწეოდა აგიტაციას უცხოელთა ბატონობის წინააღმდეგ. მისმა მომხრეებმა ჩამოაყალიბეს პატრიოტული ორგანიზაცია.

1848-49 წლების რევოლუციის დროს მაძინი თავისი იდეებით ჩავიდა მილანში, შემდეგ ის გადადის რომში. 1848 წლის ნოემბერში პაპის პრემიერმინისტრის მკვლელობის შემდეგ პაპმა პიუს IX დატოვა რომი და გაიქცა გეატაზე სიცილიაზე. ამასობაში მაძინიმ პაპისტურ რომში გამოაცხადა რესპუბლიკა და ტრიუმვირატში კარლო არმელინისთან და მასონ აურელიო საფისთან ერთად დღენაკლულ რომის რესპუბლიკაში ერთ-ერთი წამყვანი თანამდებობა დაიკავა. 1849 წლის 3 ივლისს ფრანგების მიერ რომის რესპუბლიკის დამხობის შემდეგ ის კვლავ მიდის ლონდონში.

ემიგრაციაში მან შექმნა ევროპის სხვადასხვა ქვეყნების განთავისუფლებისა და გაერთიანების თეორია და ლაიოშ კოშუტთან, რედრუ როლინთან და არნოლდ რუგესთან ერთად დაარსა Comitato europeo, რომლის მიზანიც იყო ევროპის რესპუბლიკის შექმნა.

1860 წელს მაძინიმ დახმარება გაუწია გარიბალდის ექსპედიციას სიცილიის განსათავისუფლებლად ე. წ. ათასეულის ლაშქრობით და დაბანაკდა მასთან ახლოს რომისა და ვენეციის განსათავისუფლებლად.

1870 წელს მაძინი დაბრუნდა პიზაში. მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროს მაძინის პოლიტიკურ- დემოკრატიული მიზნები წარუმატებელი იყო, მაძინის იდეებმა და მოღვაწეობამ დიდი როლი ითამაშა იტალიის ბურჟუაზიის, ხელოსნებისა და მუშების ერთიან რევოლუციურ ძალად ჩამოყალიბებაში. თავისი დროისათვის მაძინი თავისი ფანატიკური უტოპიის იდეებით მოიაზრება, როგორც დღევანდელი ევრო-კავშირის მჭვრეტელი.

მაძინი იყო თავისუფალი ქვისმთლელი და უხუცესი დიდოსტატი Grande Oriente d’Italia იტალიის დიდი აღმოსავლეთის – ლოჟისა. როდესაც ის 1872 წელს გარდაიცვალა, რომში მის დაკრძალვაზე ქუჩებში პირველად გამოიტანეს მასონთა დროშა. 1949 წელს იტალიის მთავრობამ მაძინის ძეგლის გახსნისას პარადში მონაწილეობის მისაღებად მიიწვია Grande Oriente d’Italia -ს წევრები. მასში სამ ათასზე მეტმა იტალიელმა მასონმა მიიღო მონაწილეობა. ძეგლის გახსნა ყოვნდებოდა მუსოლინის მმართველობის დროიდან ეტორრე ფერარრის სიკვდილამდის, რომელმაც ამ ძეგლის გეგმა შეადგინა, თვით კი იყო იტალიის დიდი აღმოსავლეთის დიდოსტატი. თავის დროზე ამ ლოჟის წევრი იყო ჯუზეპე გარიბალდიც. მუსოლინიმ 1925 წელს ჩაახშო მასონური მოძრაობა, ის აღდგენილ იქნა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. მეოცე საუკუნის იტალიაში ამ ლოჟასთან ბევრი პოლიტიკური სკანდალია დაკავშირებული.

ეს ლოჟა დაარსდა 1805 წლის 15 მარტს მილანში ძველი შოტლანდიური წესდების მიხედვით და მას მიენიჭა სუვერენიტეტი, გრაფ ალექსანდრ ფრანსუა ოგიუსტ დე გრასსის, ტილის მარკიზის პატენტით. ლოჟა რიტუალურად გაფორმდა 1805 წლის 20 ივლისს. ეს თარიღი მიჩნეულია ამ ლოჟის არსებობის დასაწყისად. ამ მოვლენით მის უმაღლეს კომანდორად არჩეული იქნა იტალიის ვიცე-მეფე ევგენი ბოგარნე, დიდი კანცლერის თანამდებობაზე თავადი იოახიმ მიურატი (იოახიმისა და ნაპოლეონის დის კაროლონის უმცროსი ვაჟის ლუსიენის ძემ აშილმა პარიზში იქორწინა სალომე დადიანზე. მათი შთამომავლები ამჟამად საქართველოში, ზუგდიდში ცხოვრობენ).

მივუბრუნდეთ ისევ მაძინის, როგორც მოგახსენეთ ის იტალიის რევოლუციის მესაჭე იყო. 1834 წელს მაძინი ილუმინატების მიერ დასახელდა დაგეგმილი მსოფლიო რევოლუციის მეთაურად. ეს თანამდებობა მას ეჭირა სიკვდილამდის, 1872 წლამდის.

რეფორმაციის შემდეგდროინდელ წლებში განათლებულ წრეებში მოდაში შემოვიდა ახალი აზროვნების მიმართულება, რომელიც „განმანათლებლობად“ (გერმანული რაციონალიზმი) იწოდა. ეს რაციონალიზმი პირველად განვითარდა გერმანიაში, რადგან ეს რელიგიისა და აზროვნების თავისუფლების ერთადერთი ქვეყანა იყო.

ჯუზეპე მაძინი დაუკავშირდა ამ მასონური ლოჟის დამაარსებელს და შემდეგში მისი მეთაურიც კი გახდა.

ვინ არიან ილუმინატები?

ლათინურად illuminatiი “განმანათლებელი“, ამ სახელწოდებით სხვადასხვა ეპოქაში არსებობდა ოკულტურ-ფილოსოფიური მიმდინარეობების ნაირგვარი გაერთიანება. ილუმინატების წინაპრები ორიათასი წლის წინაც არსებობდნენ და ებრძოდნენ ქრისტეს, ღმერთს, ხალხს…

როგორც ცნობილია, თანამედროვე ილუმინატების ლოჟა დაარსდა მე-18-ე საუკუნის ბოლოს გერმანიაში, მაგრამ არსებობს მასალები, რომლებიც გადმოგვცემენ, რომ ილუმინატების წინამორბედი ორგანიზაცია, ჯერ კიდევ 11-ე საუკუნის ბოლოდან არსებობდა. ისინი ძარცვავდნენ მდიდარ მოქალაქეებსა და ურთიერთშორის იყოფდნენ ნაძარცვს. მე-14-ე საუკუნეში კი მათ უნდა შეეწყვიტათ არსებობაო. ჰასსანსა და საბაჰს, ილუმინატები, 1092 წელს დაუარსებიათ. 1623 წელს მათ შეუღწევიათ ესპანეთის მიწაზე და მოსდებიან მთელს ევროპას. ეპას ლევის მიხედვით ილუმინატები ზოროასტრასელებს უნდა დაეარსებინათ და მე-12- საუკუნეში ტაძრის რაინდებს ევროპაში უნდა შემოეტანათ… ილუმინატები წარმოადგენენ ბუდეს ყოველგვარი შეთქმულების თეორიისა. ილუმინატები ყველგან აბამენ თავიანთ ძაფებს: ინტერნეტიდან პრესაზე გავლით პოლიტიკამდის და ევრო კავშირის კანონების ჩათვლით ყოველივეს აკონტროლებენ. კლიმატსაც, ბირჟებს და სამხარეო საფეხბურთო კლუბებს. ამასთანავე ისინი კარგად უნდა აკონტროლებდნენ საიდუმლო სამსახურების, დიდი ფირმების და მთავრობების 90% და აგრეთვე კარგად ცნობილ საძიებელ მანქანებს. საპატიო პერსონალური შემადგენლობა: 300.000 სპეციალისტი სრული დატვირთვით. და ეს მხოლოდ მწვერვალია ყინულის მთისა…

მაგრამ, როგორც ორგანიზებული, სისტემური ორგანიზაცია ის დაარსდა მეიერ ამშელ როტშილდის დავალებით ადამ ვაისჰაუპტის მიერ 1776 წელს. ილუმინატთა ორდენის მიზანს წარმოადგენს უფრო სრულყოფილი გახადონ ადამიანთა ბატონობა ადამიანებზე „განმანათლებლობითა“ და ზნეობრივი „გაუმჯობესებით“. მათ სახელთან არის დაკავშირებული უამრავი შეთქმულების თეორია და რევოლუცია, მათ შორის საფრანგეთის ,ინგლისის,ნიდერლანდების რევოლუციები, ბრძოლა კათოლიკური ეკლესიის წინააღმდეგ, სწრაფვა მსოფლო ბატონობაზე და ა. შ.

თვით ადამ ვაისჰაუპტი, ტომით გაკათოლიკებული ებრაელია, მამამისი იყო სამართალმცოდნეობის პროფესორი, ის სწავლობდა იეზუიტთა გიმნაზიაში, დაობლდა ადრე და იშვილა ქრიატიან ვოლფის მოწაფემ იოჰან ადდამ ფონ იკსტატმა და აღზარდა ვოლფის განმანათლებლური ფილოსოფიით. სწავლობდა ინგოლშტადტის უნივერსიტეტში ისტორიას, სამართალს, სახელმწიფოთმცოდნეობას და ფილოსოფიას. 1768 წელს მიენიჭა ფილოსოფიის დოქტორის წოდება. 1772 წელს ის გახდა სამართლის არასრული პროფესორი, 1773 წელს კი საეკლესიო სამართლის სრულუფლებიანი პროფესორი ინგოლშტადტში.

ვაისჰაუპტმა 1776 წლის 1 მაისს დაარსა Perfektibilist (სრულყოფილების) კავშირი (აგრეთვე ფუტკრების ორდენი), რომელიც მოგვიანებით ილუმინატებად იწოდა. მათი მისია იყო მორალისა და ღირსების „გაფურჩქვნა“, აგრეთვე „კარგი“ ადამიანების გაერთიანება, რათა წინააღმდეგობა გაუწიონ „ბოროტებას“. ორგანიზაციის ნამდვილი არსი კი მდგომარეობდა მზაკვრულად გამოგონილ აღზრდის სისტემაში, ღირსება და მორალი წაეხალისებინათ და ზღვარდაუდებელი ძირგამომთხრელი მოღვაწეობით დაენგრიათ აბსოლუტისტური სახელმწიფო.

1780 წელს ორგანიზაციაში თავისუფალი ბატონის – ბარონის ადოლპ კნიგეს მიღების შემდეგ ილუმინატების ორდენი მთელს ქვეყანას მოედო. ამასთან კნიგე ახალ წევრებს იღებდა მასონთა რიგებიდან.

1782 წლის 16 ივლისს ვილჰელმსბადში კონგრესზე საბოლოოდ გაფორმდა ალიანსი ილუმინატებსა და თავისუფალ კალატოზებს შორის.

1777 წელს კარლ თეოდორი გახდა ბავარიის მთავარი. ის ილუმინატების დესპოტიზმის წინააღმდეგი იყო და 1784 მისმა მთავრობამ ქვეყნიდან გაყარა ყველა საიდუმლო ორგანიზაცია და მათ შორის ილუმინატებიც.

1829 წელს ამერიკელმა ილუმინატებმა ნიუ იორკში დააფინანსეს ფანი ვრიგჰტის ლექციათა სერია. მან მთელი ვაისჰაუპტის პროგრამა ამცნო თავის ილუმინატების ორდენის დამხმარე ჯგუფებს, კომუნიზმის, ათეიზმის, ქალთა ემანსიპაციისა და თავისუფალი სიყვარულის ჩათვლით – რომელიც გააერთიანა ერთ სახელწოდებაში „თანაბარი უფლებები, თანაბარი შანსები“.

როგორი ყალბი და მზაკვრული ხასიათიც ჰქონდა ადამ ვაისჰაუპტს, მან ეს თვით უჩვენა თავის სასიკვდილო სარეცელზე. ის გარდაიცვალა 1830 წელს 82 წლის ასაკში მოჩვენებითი მონანიებით. დაერწმუნებინა რა სამყარო იმაში, რომ ილუმინატობა მოკვდა და მისგან აღარავითარი საშიშროება აღარ არსებობს, მან გაითამაშა შთამბეჭდავი „სინანული“ სასიკვდილო სარეცელზე და თითქოს დაბრუნდა კათოლიკური ეკლესიის წიაღში .

ვაისჰაუპტს სიკვდილის შემდეგ ღირსეული მემკვიდრეები დარჩა – ესენი იყვნენ ჯუზეპე მაძინი და მეორე მნიშვნელოვანი ამერიკელი პიროვნება, რომელიც ამერიკის სცენაზე გამოვიდა, როგორც ფიურერი ლუციფერისეული შეთქმულებისა, იყო ამერიკელი მასონი ალბერტ პაიკი. ვაისჰაუპტის სიკვდილის შემდეგ 1830-დან ევროპაში ჯუზეპე მაძინიმ ხელში აიღო ილუმინატების დროშა, მას ამ საქმეში დახმარებას უწევდა ალბერტ პაიკი.

მაძინის სულიერ მამას ვაისჰაუპტს ჰქონდა მოქნილი, მკაცრად ჩამოქნილი გეგმა რელიგიის განადგურებისა: „მე მოვიფიქრე ყოველი თვალსაზრისით ხელსაყრელი ახსნა ყველა ქრისტიანული თემისათვის, ის თანდათანობით ჩამოშორდება რელიგიური ცრურწმენების ყოველგვარ სახეობას. ის იზრუნებს სოციალური კეთილდღეობისათვის, და წაიყვანს მათ დიდ, შესაძლებელ, თავისუფლების სახელმწიფოში სწრაფი პერსპექტივის უნივერსალური ბედნიერებისაკენ და დაბრკოლებებისაგან თავისუფალი მორალური თანასწორობისაკენ, რაც ჩვენთვის ნიშნავს ქვეშევრდომობას, კლასობრივ წესრიგსა და სიმდიდრეს. ჩემი ახსნა არის სრულყოფილი და ცალსახა, ჩემი საშუალებები ეფექტურია და დაუძლეველი.

ჩვენი საიდუმლო ორგანიზაცია ისე მუშაობს, რომ მას წინააღმდეგობას ვერ გაუწევენ და მალე კაცობრიობა გახდება თავისუფალი და ბედნიერი (Proofs of a Conspiracy, გვ. 64). ეს გეგმა განსაკუთრებით წარმატებული აღმოჩნდა არა მარტო ახალგაზრდებში, არამედ ყოველი დონისა და ასაკის ადამიანებში: „უპირველეს ყოვლისა გასაოცარი არის, ის რომ“, წერს ვაისჰაუპტი კატოს, „ანგარიშგასაწევი პროტესტანტული და რეფორმატორი თეოლოგები (ლუთერანები და კალვინისტები), რომლებიც ჩვენს ორდენს ეკუთვნიან, ნამდვილად იმ აზრისა არიან, რომ ორდენი უნდა იყოს ჭეშმარიტი, გაუყალბებელი განსხეულება ქრისტიანული რელიგიისა. ო, ადამიანო, რა შეიძლება იყოს ისეთი, შენ რომ არ გარწმუნებინონ? (World Revolution, S. 13).

მაძინი გახდა იმ საიდუმლო ორგანიზაციის მეთაური რომლის ფუნდამენტურ მიზნებს წარმოადგენდა:

  • კანონიერი მათავრობის გაუქმება
  • კერძო საკუთრების გაუქმება
  • მემკვიდრობის უფლების გაუქმება
  • პატრიოტიზმის განადგურება
  • რელიგიის განადგურება
  • ოჯახის გაუქმება (ე.ი. ქორწინების, მორალის და ბავშვების წესიერი აღზრდის გარეშე)
  • და მსოფლიო მთავრობის შექმნა

მაძინი და პაიკი – განუყოფელია ერთმანეთისაგან და როდესაც მაძინს ვახსენებთ, იქვე უნდა ვიგულისმოთ პაიკი და პირიქით…

სრული წარმოდგენის შექმნისათვის ზედმეტი არ იქნება სრულყოფილად გავეცნოთ მაძინის განუყოფელ პარტნიორსა და თანამზრახველს – ალბერტ პაიკს.

მაძინის ბავარიის ილუმინატთა ორდენის ხელმძღვანელობის პერიოდში მიმოწერა ჰქონდა სატანისტ ალბერტ პაიკთან. მაძინიმ ის დაასახელა ჩრდილოეთ ამერიკის მეურვედ. პაიკი მრავალმხრივ განვითარებული პიროვნება იყო, უაღრესად ნაკითხი, ფლობდა 16 ანტიკურ ენას. მან მიიღო მასონობა და ქმნიდა მისთვის თეორიებსა და რიტუალებს. ალბერტ პაიკი იყო ბოროტების გენია. ის საჯაროდ აღიარებდა სატანის თაყვანისცემას და ანხორციელებდა შავ მაგიას. ალბერტ პაიკი დაიბადა ბოსტონში, ამერიკაში, ებრაელის ოჯახში, ის იყო გაზეთის გამომცემელი, ვექილი, კონფედერანტების მხარეზე ბრიგადის გენერალი და ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მასონი. 1859 წელს ის აირჩიეს „ჩრდილოეთ ამერიკის ძველი და მიღებული შოტლანდიური რიტუალის სამხრეთის იურისდიქციის“ უმაღლესი საბჭოს „სუვერენულ დიდ კომანდორად“. იმავე წელს მას მიენიჭა ჰარვარდის უნივერსიტეტის დოქტორის (ფილოს. დოქ.) წოდება. ის სიკვდილამდის, 32 წელიწადი რჩებოდა „სუვერენულ დიდ კომანდორად“.

დროის დიდ ნაწილს ის უთმობდა თავისი ლოჟის რიტუალების გაუმჯობესებას. როგორც მისი უმთავრესი შემოქმედება მან გამოაქვეყნა წიგნი „მორალი და დოგმები“ (1872), რომელშიც აღწერს 18-ე საუკუნის ბოლოს საფრანგეთში აღმოცენებულ ე. წ. „შოტლანდიური რიტუალის“ ფილოსოფიურ და ეთიკურ ძირითად მოძღვრებას. გარდა ამისა, როგორც ამბობენ, მის კალამს ეკუთვნის „სიონელ ბრძენთა ოქმები“ – სატანის ახალი აღქმა“.

როგორც ტოპ-ილუმინატები პაიკი და მაძინი ერთად მუშაობდნენ. პაიკმა თავის თავზე აიღო თავიანთი ოპერაციების თეოსოფიური ასპექტები, მაძინიმ კი – პოლიტიკა. როცა დიდი აღმოსავლეთის თავისუფალ კალატოზთა ლოჟას (თავისუფალ ქ ვისმთლელთა საწყისს მივყავართ სოლომონის ტაძრის მშენებლობამდის) რევოლუციური აქტიურობის გამო მაძინის ევროპაში გაუტყდა სახელი. მაძინის ჰქონდა გენიალური გეგმა, ის 1870 წლის 22 ინავარს პაიკისადმი მიწერილ საზოგადოებისათვის ცნობილ წერილში წერდა: „ჩვენ ყველა გაერთიანებას უნდა დავრთოთ ნება, როგორც აქამდე, ისე გააგრძელონ არსებობა, იმავე სისტემით, თავისი ცენტრალური ორგანიზაციებით და ორგანიზაციის თანამედროვე ფორმებში იმავე რიტუალის უმაღლეს საფეხურებს შორის სხვადასხვა კორესპონდენციებით, მაგრამ ჩვენ უნდა შევქმნათ სპეც- რიტუალი, რომელიც უცნობად უნდა დარჩეს და რომელშიც ჩვენ მოვიწვევთ მაღალი რანგის კალატოზებს ჩვენი არჩევანის მიხედვით. ჩვენი საძმოს ინტერესების გათვალისწინებით უნდა დავიმორჩილოთ ეს კაცები საიდუმლოს მკაცრი დაცვით. ამ უმაღლესი რიტუალებით ჩვენ წარვმართავთ მთელს მასონობას: ეს გახდება საერთაშორისო ცენტრი, რომელიც მეტად ძლევამოსილი იქნება, რამეთუ მისი მმართველობა იქნება სრულიად უცნობი“.(1870 წლის 22 იანვრის წერილი; 1)

კარლ მარქსი

დაახლოებით იმავე დროისთვის ილუმინატთა შეთქმულების მეორად ორგანიზაციაში, „უმწიკვლოთა“ კავშირში შევიდა ბნელი ინტელექტუალი სახელით მორდეხაი მარქს ლევი – სხვაგვარად კარლ მარქსი. 1847 წელს კარლ მარქსს დაევალა დაწეროს ნაშრომი, რომელიც მოგვიანებით ცნობილი გახდა შემდეგი სათაურით“კომუნისტური მანიფესტი“. ამასთანავე, საუბარი ეხება მთლიანი გეგმის პოლიტიკურ წარმოჩენას მომავლისათვის. მარქსი თამაშობდა ისეთ დაქვემდებარებულ როლს, რომ ოცი წლის მანძილზე მანიფესტზე არ გამოჩენილა მისი სახელი. ის ჭადრაკის თამაშში იყო მხოლოდ პაიკი, რომელსაც ნამდვილი ხელისუფალნი კულისებს მიღმა თამაშობენ. მიუმხრობელმა ისტორიკოსებმა უკვე დიდი ხანია დაადგინეს, რომ „კომუნისტური მანიფესტი“ არ შეიცავდა რაიმე „ახალს“ ან „თვითმყოფადს“. ეს სხვა არაფერია, თუ არა ადამ ვაისჰაუპტისა და მისი მოწაფის კლინტონ რუზველტის ნაწერების ხელმეორედ გაფიცხებული პლაგიატი.

მოკლედ ფრანკლინ დ. რუზველტის ადმინისტრაცია შეეცადა ამერიკელ ნაციაში კლინტონ რუზველტის კონსტიტუციისა და სახელმწიფოს განადგურების ილუმინატორული გეგმის უკანასკნელი ფაზის დამკვიდრებას – მიზეზით, „ახალი მსოფლიო წესრიგის“, ანუ როგორც მას ხშირად ირონიულად „ახალ გარიგებას“ უწოდებენ, დამკვიდრებას. მათ იმავდროულად ამერიკულ 1 დოლარიან კუპიურზე გამოსახეს ილუმინატთა ნიშანი, ამით ისინი უკვე ღიად აცხადებენ ილუმინატთა შეთქმულების ნამდვილ მიზეზს – მიაღწიონ NOVUS ORDO SECLORUM-ის დაფუძნებას.

ეს ნიშანი მათ ვაისჰაუპტიდან გადაიღეს, როდესაც მან 1776 წლის 1 მაისს ილუმინატთა ორდენი დაარსა. ეს მოვლენა აღნიშნულია პირამიდის ფერხთით რომაული ციფრებით MDCCLXXXV, არა დამოუკიდებლობის დეკლარაციიის წელი, რომელიც არახელდასმულებმა მიიღეს. საერთოდ უნდა ვიცოდეთ, რომ ნიშანი მხოლოდ მას შემდეგ მიიღეს, როდესაც გაერთიანდნენ ილუმინატები და მასონები, ეს კი, როგორც ვიცით მოხდა 1782 წელს და ამიტომ ამ მნიშვნელობით არის აღბეჭდილი კუპიურზე.

მასონური ლოჟები შეადგენენ სიონისტური პირამიდული ორგანიზაციის საძირკველს, რომელიც შედგება 33 საფეხურისაგან და რომელსაც ხელმძღვანელობს 33 საფეხურზე მდგომი პიროვნება. ეს უკანასკნელი შეიძლება იყოს ებრაელი, რომელიც ამასთანავე არის წმინდა სიონისტური ორგანიზაციის 1-3 საფეხურზე.

მასონური ლოჟების უმრავლესობის მიზანს საუკუნეების მანძილზე წარმოადგენდა და დღესაც წარმოადგენს , შეარყიოს და თუ შეძლებს დაანგრიოს გოების მიერ შექმნილი ნებისმიერი სახელმწიფო მონარქისტული თუ რესპუბლიკური, ნებისმიერი რელიგიური ცენტრი, გარდა სინაგოგებისა. ნებისმიერი პარტია, როგორც მემარცხენე ისე მემარჯვენე, ნებისმიერი სახელმწიფო, სამეცნიერო კულტურული წრეები, ტრადიციები, ადათები. იმისათვის, რომ ასეთი ნგრევის დროს სახელმწიფო ორგანოები დააკომპლექტონ მასონური კადრებით და სიონისტებმა ამ მასონური კადრების მეშვეობით 2000 წლისთვის მიაღწიონ მსოფლიო ბატონობას.

რა თქმა უნდა, სხვადასხვა დროს სხვადასხვა სახელმწიფოში იყო მცდელობა, ბოლო მოეღოთ ამ თვალით უჩინარი მასონური პოლიტიკური მაფიისათვის, მაგრამ როგორც წესი, ეს მცდელობა ყოველთვის განწირული იყო დამარცხებისათვის, იმიტომ რომ, უხილავი მასონურ-სიონისტური პირამიდის წინააღმდეგ გამოდიოდა ხილული გოებბის ინსტიტუტი – სახელმწიფო მთავრობა, პარტიები და ა.შ. რომელშიც უკვე წინასწარ იყო შეგზავნილი მასონურ -სიონისტური კადრები, რომლებიც ახერხებდნენ სახელმწიფოს მიერ დაწყებული კომპანიების კრახით დამთავრებას.

მსოფლიოს მასონური ორგანიზაციები შედგება მხოლოდ და მხოლოდ გოებისაგან: ორფეხა მოსამსახურე არსებებისაგან.

მასონური ორგანიზაცია წარმოადგენს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში სრულიად საიდუმლო გოების ჯგუფს და ჯგუფებს, რომლებსაც აერთიანებთ ერთიანი საიდუმლოება, ერთი პროგრამა და ერთი მიზანი. მათ პროგრამასა და მიზანს წარმოადგენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში გაატარონ ის მითითება, რასაც მათ აძლევს მსოფლიო სიონისტური ორგანიზაცია. შედის რა პიროვნება მასონურ ორგანიზაციაში, ფიცს სდებს არასდროს უღალატოს მასონურ მოძრაობას, არ გათქვას საიდუ,ლო და ამასთანავე ის ღებულობს ორგანიზაციისაგან დაცვის გარანტიას, რომელიც მისთვის ცნობილი ხდება გარკვეულ ეტაპზე და რა მოვლენებიც არ უნდა განვითარდეს ნებისმიერ სახელმწიფოში, პოლიტიკური, ეკონომიკური თუ სოციალური კატაკლიზმები, მასონი წარღვნიდან ყოველთვის მშრალი გამოდის.

მასონური ორგანიზაციების წევრებიდან სიონისტები ყოველთვის აკომპლექტებდნენ ნებისმიერი სახელმწიფოს ხელმძღვანელ ორგანოებს (პრეზიდენტებს, პარლამენტს, მინისტრთა კაბინეტს და სხვა). თუ მოხდა, რაც ძალიან იშვიათია, თუ რომელიმე მასონმა გათქვა საიდუმლო ან სხვათა გასაგონად ხმა აიმაღლა სიონისტების წინააღმდეგ, მას დაუყოვნებლივ სპობენ პოლიტიკურად და ძალიან ხშირად ფიზიკურადაც. ამის კლასიკურ მაგალითად ჩვენ გვესახება აბრაამ ლინკოლნისა და ჯონ კენედის მკვლელობა, რიჩარდ ნიქსონის გადაყენება აშშ-ს პრეზიდენტობიდან. რიჩარდ ნიქსონი დაისაჯა არა უოტერგეიტის საქმის გამო, არამედ იმიტომ რომ, მან მასონური ორგანიზაციის წევრმა დაარღვია ფიცი და შეუტია აშშ-ის კონგრესის სიონისტურ წევრებს. სწორედ ამიტომ უმაღლესმა არალეგალურმა სიონისტურმა წრეებმა გადაწყვიტეს მისი ჩამოგდება, რაც დაუყოვნებლივ განახორციელეს კიდეც მოკლე ვადებში უოტერგეიტის საქმის გამოყენებით.

მე-19 საუკუნის პირველ ნახევარში თითქმის მთელი ევროპა პოლიტიკურად სიონისტებისა და მათი დამქაშების ხელში, მათი სათამაშო აღმოჩნდა. ამ დროიდან ფაქტიურად აღარ არსებობდა ევროპის არცერთი დამოუკიდებელი ეროვნული სახელმწიფო. მიაღწიეს რა პოლიტიკურ ბატონობას ევროპაში, სიონისტებმა დაიწყეს ბრძოლა ხალხთა ეროვნული თვითშეგნების წინააღმდეგ. ვისაც ხელში ჩავარდნია და წაუკითხავს მე-19 საუკუნის სიონისტებისა და მასონური ლოჟების ოქმები, მან ბრწყინვალედ იცის, თუ რა მეთოდებით მოქმედებდნენ ეს შავბნელი ძალები სხვადასხვა ერის წინააღმდეგ. ისინი პირდაპირ ამბობდნენ, რომ დროა და საჭიროა ავამოქმედოთ ჩვენი აგენტები: „კლასიკური ლიტერატორები“ მუსიკოსები, მხატვრები, მომღერლები, სხცადასხვა რელიგიური ორდენები, რათა ზნეობრივად და მორალურად გავხრწნათ ხალხი, დავავიწყოთ ქრისტიანული სარწმუნოება, ყოველგვარი ეროვნული, გავხადოთ მატერიალისტები, რათა იფიქრონ მხოლოდ მატერიალურ სიმდიდრეზე და დაივიწყონ სული. ყოველგვარი ასეთი ქმედებით, სისხლთა აღრევით მოვსპოთ ფაქტიურად არსებული საზღვრები სახელმწიფოებს შორის. ევროპის ადამიანი ჩვენი ბრმა იარაღია, რომელსაც გამოვიყენებთ მთელი მსოფლიოს დასაპყრობადო.

პაიკისათვის „რწმენა იწყება იქ, სადაც ამოწურულია ცნობიერება“

პაიკის აზრით „ყოველი რელიგია უნდა დაინგრეს, არსებული საზოგადოება უნდა დაინგრეს და კერძო საკუთრება უნდა აღმოიფხვრას. ჩემი გეგმებისათვის მე არ ძალმიძს ადამიანების ისე გამოყენება, როგორებიც ისინი დღეს არიან, პირველყოვლისა ისინი უნდა გარდავქმნა“.

აი, ამას ქადაგებდნენ მაძინი, პაიკი და მისთანანი, კაცობრიობის უბოროტესი მტრები…

აშშ-ს პრეზიდენტების ამ ორდენებსა და ორგანიზაციებში წევრობის ტრადიცია დღესაც გრძელდება. ამის შესახებ გვამცნობს „Neue Solidarität“ (ახალი სოლიდარობა). „მღვდელი ვ. ო. ვოგტი შოტლანდიური რიტუალის 32-ე საფეხურის მასონი (ეს ნიშნავს „სამეფო საიდუმლოების ოსტატი“) იყო. ის იყო ბილ კლინტონის სულიერი და პირადი აღმზრდელი მამა, იგი მასთან ერთად მუშაობდა. არკანზასის გუბერნატორობისას, შტატის, სადაც ალბერტ პიკეს ტრადიციები მძლავრად იყო ფეხგადგმული, კლინტონი მხარს უჭერდა სიკვდილით დასჯას და მრავალჯერაც მოაყვანინა სისრულეში. პრაქტიკაში ეს ნიშნავს შავკანიანებისა და ღარიბების ეგზეკუციას. რამდენიმე ხნის წინ. როგორც ვაუგუტის შვილი იტყობინებოდა, კლინტონი და მისი მღვდელი თანხმდებოდნენ იმაში, რომ მათი რელიგიური თვალსაზრისი ნებას რთავდა პატიმრებისა და დაუბადებელი ბავშვების (განსაკუთრებით შავკანიანი ბავშვებისას) მოკვდინებას.

მათ არც პატარები ავიწყდებათ, სატელევიზიო სასწავლო-შემეცნებითი გადაცემები, პოპულალური პროგრამები და რაც მთავარია ნახატი მულტიფიკაციური ფილმები მათი გავლენითა და სიმბოლიკით იქმნება… ამ საქმის მსახური და დიდოსტატი საყოველთაოდ ცნობილი უოლტ დისნეია…

აქ ერთიც უნდა ავღნიშნოთ ბილ კლინტონის შესახებ: საქართველოში სამხედრო-კრიმინალური გადატრიალების შემდეგ ამერიკაში ჩატარდა საპრეზიდენტო არჩევნები და ხელისუფლებაში მოვიდა ბილ კლინტონი დემოკრატიული პარტიიდან. იმ დროს გულუბრყვილო და ნაკლებად გაცნობიერებულ ქართველებს ეგონათ, რომ ბილ კლინტონი შეცვლიდა საქართველოში მაშინ არსებული ხუნტისადმი დამოკიდებულებას. ვფიქრობთ, ახლა უკვე ნათელი გახდა ვინ არის ბილ კლინტონი და აქედან გამომდინარე, ნებისმიერი პიროვნება – პრეზიდენტი, რომელ ამერიკულ პარტიასაც არ უნდა ეკუთვნოდეს ის, ყველა ეშმაკის ჯოგიდან მოდის.

არ უნდა დავივიწოთ ბილის თანამეცხედრე ჰილარი, რომელიც მართლმადიდებლობის დაუძინებელი მტერია და რომლის კატეგორიული მოთხოვნით იქნა დაპატირებული გლდანის მართლმადიდებლური ეპარქიის დროებითი პრესვიტერი მამა ბასილ მკალავიშვილი და გაუგონარი ვანდალიზმით იქნა დარბეული გლდანის ღვთისმშობლის ეკლესია.

„ამერიკის შეერთებული შტატების კონგრესის თხუთმეტმა წევრმა საქართველოს პრეზიდენტს 2002 წლის 15 მაისს წერილით მიმართა, რომელლითაც მას მოუწოდებენ, რომ ბოლო მოუღოს ძალადობას რელიგიური უმცირესობების წინააღმდეგ საქართველოში და უზრუნველყოს საქართველოს კანონების შესრულება ამ ძალადობის განმხორციელებელი პირების შესაბამისი დასჯის გზით. ეს წერილი, კერძოდ, ეხება გლდანის მართლმადიდებლური ეპარქიის მეთაურს, ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიიდან განკვეთილ ბასილ მკალავიშვილს, რომელიც მრავალჯერ იყო იეღოვას მოწმეებზე თავდასხმების ინიციატორი და მეთაური.“ ირაკლი არეშიძე,“ ამერიკელი კონგრესმენები შევარდნაძეს რელიგიური ძალადობის აღკვეთისკენ მოუწოდებენ“ 21 მაი.’02, http://www.civil.ge/geo/article.php?id=1311

ვნახოთ ამერიკელი ეშმაკუნების ულტიმატუმი:

„ძვირფასო ბ-ნო პრეზიდენტო, შეშფოთებულნი ვართ, რელიგიურ უმცირესობათა ჯგუფების წინააღმდეგ ბრბოს ძალადობრივი ქმედებების პერმანენტული პროცესებით საქართველოში. გვსურს, გამოვხატოთ ჩვენი დამოკიდებულება თქვენი მთავრობის აშკარა უუნარობისადმი, ბოლო მოუღოს თავდასხმებს და უზრუნველყოს მდგომარეობის გამოსწორება თქვენს ქვეყანაში, როგორც ერთ-ერთი მონაწილე სახელმწიფოსი ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციაში (CSCE).
ჩვენ გვსურს მიიღოთ კონკრეტული ზომები, რათა უზრუნველყოთ ქართველების უსაფრთხოება რელიგიური მრწამსის მიუხედავად. ორ წელზე მეტია მიმდინარეობს ექსტრემისტული ბრბოს თავდასხმა რელიგიური უმცირესობების წარმომადგენლებზე. ქართული პოლიცია ბევრ შემთხვევაში უარს ამბობს ჩაახშოს რელიგიურ უმცირესობებზე თავდასხმები და აღკვეთოს თქვენს ქვეყანაში რელიგიური ექტრემიზმი.
1999 წლიდან მოხდა დაახლოებით ოთხმოცამდე თავდასხმა იეჰოვას მოწმეებზე, ამ თავდასხმებს ხელმძღვანელობდა ბასილ მკალავიშვილი. მან მიზანში ამოიღო ასევე პენიტეკოსტალური ეკლესია, ევანგელისტურ-ბაბტისტური კავშირის საწყობი. გვაცნობეს, რომ რელიგიური უმცირესობების აქტივისტებს თავს დაესხნენ და დაარბიეს ისინი. ავტობუსებს, რომლითაც იეჰოვას მოწმეები კონგრესზე მიდიოდნენ დაესხნენ თავს და უკან გააბრუნეს. დღეისათვის ეს დანაშაულობები დაუსჯელი რჩება, მიუხედავად იმისა რომ აღძრულია დაახოებით 700 სისხლის სამართლის საჩივარი.
ბ. მკალავიშვილისა და მისი ერთი თანაშემწის წინააღმდეგ 2002 წლის 25 იანვარს აღძრული სისხლის სამართლის საქმის განხილვის დაწყების შემდეგ ექსტრემისტული ბრბოს თავდასხმა მცირე ხნით შეჩერდა, მაგრამ ისევ განახლდა. ბრალდებები, რომელიც შეტანილია დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში, არის უმნიშვნელო დანაშაულობებისათვის და საქმის თავდაპირველი მოსმენიდან საქმის გადადება მოხდა ხუთჯერ ბასილ მკალავიშვილის ექტრემისტული ბრბოს ძალისხმევით. ექსრემისტები ასობით კაცსაც ითვლიან ხანდახან. პოლიციამ უარი თქვა უზრუნველეყო რელიგიურ უმცირესობათა სათანადო სასამართლო უსაფრთხოება, რის გამოც იურისტებმა მოითხოვეს სასამართლო მხარედაჭერა, მაგრამ მოსამართლემ დაადგინა რომ სასამართლო დაცვა იქნებოდა მხოლოდ ერთი პოლიციელი, მაშინ, როდესაც არავითარი შეზღუდვები არ დაადგინა მკალავიშვილის მომხრეებისთვის.
თქვენი მთავრობა არ იღებს ეფექტურ ზომებს. ეს კი ბასილ მკალავიშვილს და მის მომხრეებს აქეზებს აბუჩად აიგდონ საქართველოს კანონი.
შესაბამისად მოგიწოდებთ, ბატონო პრეზიდენტო, ბოლო მოუღოთ რელიგიურ ექტრემისტთა მხრიდან თავდასხმებს რელიგიურ უმცირესობებზე და პატივი სცეთ საქართველოს SCE ვალდებულებებს და ხელი შეუწყოთ დაცულ იქნეს რელიგიური თავისუფლება საქართველოში.
გთხოვთ, დაგვარწმუნოთ, რომ კონკრეტულ ზომებს მიიღებთ, გამოძიების ჩატარებით დამნაშავეთა დასასჯელად და გვიჩვენებთ, რომ ასეთ ძალადობას მეტად აღარ დაუშვებთ .

გულწრფელად თქვენი
ბენ ნიგტორს კამბეტი, ქრისტეფორ ჯ. დოლი, გორდონ სმიტი, ჰილარი როდჰემ ქლინტონი, ჟოზეფ ლობერმანი, რობერტ ადერჰოლტი, ლუის მაქენტოჟ სლოტერი, ქრისტეფორ პ. სმიტი, სტენი პღ პოუერი, ჟოზეფ რ. პიტსი, ბენჟამენ ლ. კარდინ ვამპი, ალსი ლ. პასტინგსი, ანტონი ვაანერა.
http://didgori.wordpress.com/2009/05/05/usa_senatorta_mimartva/

დღეს ჩვენი საზოგადოების დიდ ნაწილს ჰგონია, რომ მიშას ძალისუფლების მიერ მიღებული კანონი რელიგიის შესახებ მიშას სომხური ახირებაა, არადა ეს არის დიქტატი ჩვენზედ „გადაკლული“ დასავლეთელი „მეგობრებისა“ და არის მონური მორჩილება გადამთიელებისადმი.

საქართველოში სატანის მოციქულების ავბედობით გულდათუთქულ მაძინელებს ტოლი არ დაუდვეს ქართველმა მაძინისტებმა:

ბატონო პრეზიდენტო!
გამოვხატავთ რა დიდ კმაყოფილებას თქვენი იმ დაუვიწყარი სიტყვის გამო, რომელიც ამა წლის 12 მარტს საყოველთაო ქრისტიანული მსახურებისას წარმოთქვოთ, ამავე დროს არ შეგვიძლია არ გაუწყოთ ჩვენი გულისტკივილი, იმის გამო, რომ ჩვენს ქვეყანაში რელიგიური შეუწყნარებლობის განელებისაკენ მიმართული თქვენი ძალისხმევა ვერ პოულობს სათანადო გამოძახილს, რაც თქვენი წარმოთქმული სიტყვის შემდეგ განვითარებულმა მოვლენებმაც დაადასტურა. ქვეყანაში სულ უფრო მზარდი რელიგიური ისტერიის ფონზე, აღარავის გაკვირვებია, როცა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში მკალავიშვილისა და ივანიძის საქმის უკანასკნელ მოსმენაზე მოსარჩელე მხარის – იეღოვას მოწმეების – წარმომადგენლები და მათი ადვოკატები ფიზიკურად და სულიერად შეურაცხყვეს. რელიგიური ექსტრემისტები ისევ აბსოლიტურად დაუსჯელად პარპაშებენ, რასაც კიდევ ერთი უმსგავსო ფაქტი ადასტურებს. გვსურს, თქვენი ყურადღება მათ მივაპყროთ.
4 მაისს მართლმადიდებლობისათვის მებრძოლმა ჩვენმა წრეგადასულმა მოშურნეებმა ისევ ჩაშალეს ერთ-ერთი რელიგიური დაჯგუფების იგივე მრავალტანჯული „იეღოვას მოწმეების“ შეკრება, ამჯერად ორთაშენში. 1 და 15 ივნისს თბილისში გლდანი-ნაძალადევის რაიონში ჩაშალეს 50-იანელთა შეკრებები. იქ მყოფ ადგილობრივი პოლიციის მუშაკებს თითიც არ გაუნძრევიათ უწესრიგობის ასალაგმად. 15 ივნისს, ღამით, ყვარლის რაიონის სოფელ ახალსოფელში გადაწვეს ბაბტისტური ეკლესია.
ხელისუფლება კვლავინდებურად უმოქმედოა და ფარულად თუ აშკარად აქეზებს გალაღებულ ექსტრემისტებს.
ბ-ნო პრეზიდენტო, მოგმართავთ თხოვნით, გააკეთოთ ყველაფერი, რაც თქვენზეა დამოკიდებული, რათა ბოლო მოეღოს ამ თვითნებობას და შევძლოთ, სიამაყით წარმოვთქვათ, რომ ჩვენ ქვეყანაში არავინ უშლის ადამიანებს ისე იწამოს ღმერთი, როგორც სინდისი უკარნახებს.

ღრმა პატივისცემით

გია ნოდია – (სამოქალაქო მოძრაობა რელიგიური ექსტრემიზმის წინააღმდეგ საქართველოში – მშვიდობის, დემოკრატიის, და განვითარების კავკასიური ინსტიტუტი) ზვიად გამსახურდიაზე და ეროვნულ ხელისუფლებაზე დასავლეთში ცილისწამების გავრცელების ორგანიზატორი (რედ.)

ვახუშტი კოტეტიშვილი – პროფესორი, კულტურისა და ხელოვნების უნივერსიტეტი. (პუტჩისტი, რედ.)

ლევან რამიშვილი – თავისუფლების ინსტიტუტის დირექტორი. (სექტანტობის ლიდერი, რედ.)

გიგა ბოკერია – თავისუფლების ინსტიტუტის გამგეობის წევრი (სექტანტობის ლიდერი, რედ.)

რამაზ საყვარელიძე – თსუ და თსსუ დოცენტი.

მამუკა არეშიძე – კავკასიის საკითხთა ექსპერტი.

მიხეილ ჩაჩხუნაშვილი – ფონდი „ღია საზოგადოება“ – ექსპერტი.

მზექალა შანიძე – პროფესორი, მეცნიერებათა აკადემიის წევრ- კორესპონდენტი.

ივლიანე ხაინდრავა – განვითარებისა და თანამშრომლობის ცენტრი

თამაზ ჯოლოგუა – თსუ პროფესორი.

პეტრე მამრაძე – სახელმწიფო მინისტრის პირველი მოადგილე, სახელმწიფო კანცელარიის უფროსი.

დეკანოზი ბასილ კობახიძე – მართლმადიდებელი ეკლესია.

ნაირა გელაშვილი – მწერალი „კავკასიური სახლის“ დირექტორი.

დავით უსუფაშვილი – იურისტი.

ლევან ბერძენიშვილი – ეროვნული ბიბლიოთეკა.

ელენე თევდორაძე – საქართველოს პარლამენტი.

მიხეილ ნანეიშვილი – საქართველოს პარლამენტი.

ნანა კაკაბაძე – ყოფილი პოლიტპატიმრები – ადამიანის უფლებებისათვის.

მღვდელი ზაზა თევზაძე – საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია.
თბილისი 18. 06. 03. წ.
http://didgori.wordpress.com/2009/05/05/usa_senatorta_mimartva/

ამ წერილზე ხელისმომწერთა ბელზებელობა და ქვებუდნობა არ ახალია, მაგრამ გულსატკენია ის, რომ მათ შორის არის დიდი ქართველი მეცნიერის აკაკი შანიძის ხორციელი შთამომავალი მზექალა. ბიოლოგიური პირმშო იმ აკაკი შანიძისა, რომელიც ჯერ კიდევ გასული საუკუნის დასაწყისში გვაფრთხილებდა:

აბა, ფხიზლად, ქართველებო! მივყვეთ მამა-პაპათ კვალსა!

წარსულს გრძნობით ვიგონებდეთ, ჩავუფიქრდეთ მომავალსა!

ცალი თვალი პონტოსაკენ, ნუ ვაშორებთ გურგენს ცალსა!

ყური ვუგდოთ გურჯი-ბოღაზს და ნუ ვაღებთ დარიალსა!

აკაკი შანიძე,, 5 დეკემბერი 1917 წელი, დედაქალაქი.

სამწუხაროა, ფრიად სამწუხარო, რომ მზექალამ არ მიუგდო ყური მამის ღაღადისს!

შევარდნაძემ თავის უკანონო ზეობისას ვერ შეძლო სატანისტი კონგრესმენების ბრძანების ასრულება, სამაგიეროდ მისმა სულიერმა მემკვიდრემ მ. სააკაშვილმა აუსრულა სატანისტებს დაუოკებელი სურვილი.

ილუმინატების ბელადებმა ადრევე გააცნობიერეს, რომ მათი გეგმის წარმატება, მსოფლიოს დასაპყრობად და მასზე გასაბატონებლად დამოკიდებული იყო სკოლებზე, კოლეჯებზე და უნივერსიტეტებზე კონტროლის ძალაზე. ამტომაც გაითავისეს გაზეთების, ჟურნალებისა და გამომცემლობების (დღეს კი რადიოსა და ტელემაუწყებლობების) თავიანთი გავლენის ქვეშ მოქცევა. აშშ, ინგლისი და სხვა ტრადიციულად თავისუფლების მოყვარე ქვეყნები ილუმინატებისაგან იღებდნენ „სპეციალურ მითითებებს“.

ერთერთ მიზეზთაგანი, რის გამოც ევროპის თანამეგობრობა, ამერიკის კავშირი და მომავალი აზიური კავშირი მიისწრაფვიან აღზრდის სისტემაზე საყოველთაო მრავლისმომცველი კონტროლისაკენ, არის განზრახვა, მსოფლიო გლობალისტებს ნება დართონ გადაწერონ კაცობრიობის ნამდვილი წარსული. მათი გარჯა „ფანტასტიურ“ ნაყოფს იღებს. დღევანდელ ახალგაზრდობას სრულიად არ აქვს წარმოდგენა ისტორიის სწავლებაზე. გლობალისტების მოსაზრებით, ეს აიოლებს მოწინააღმდეგეებთან ბრძოლას.

ასე იქნა განადგურებული ან გადაკეთებული ძირითადი სასწავლო წიგნები ახალი სოციალისტური ხაზის დასამკვიდრებლად. კლასებში გაჩნდა მრავალი ახალი სახელმღვანელო მხოლოდ ერთადერთი მიზნით – ტრადიციული ღირებულებების დასამცრობად და ამით ესწავლებინათ სტუდენტებისათვის ტვინის გამორეცხვა სოციალიზმის გასათავისებლად, რათა „დიდმა ძმამ“ (მთავრობამ) შესძლოს პრაქტიკულად მოქალაქეთა ცხოვრების ნებისმიერ ეტაპზე გავლენისა და კონტროლის მოხდენა.

მემარცხენეებმა ხელში ჩაიგდეს გაზეთები და ჟურნალები, ტელე და რადიო სადგურებმა ხელში აიღეს სოციალისტური საქმიანობა და საზოგადოება დაუმორჩილეს მოქნილ სოციალისტურ პროპაგანდას .

მეტად საყურადღებოა მაძინისა და პაიკის მიმოწერას, რომელშიც გადმოცემულია ახალი მსოფლი წესრიგის მონახაზი.წერილი დათარიღებულია 1871 წლის 15 აგვისტოთი. ამ წერილებში პაიკი ილუმინატების ბელადს მაძინის უჩვენებდა უხეშ მონახაზს მსოფლიოს დასამორჩილებლად სამი მსოფლიო ომის მეშვეობით, რაც გზას გაუკაფავდა ახალ მსოფლიო წესრიგს. წერილები ინახებოდა ბრიტანეთის მუზეუმის ბიბლიოთეკაში, მაგრამ ამ წერილების გამჟღავნების შემდეგ ისინი ამოიღეს კატალოგიდან.

ამ წერილებში მოცემულია ის მეთოდები და მიზნები, რომლითაც განახორციელებენ მსოფლიო ომებს.

პირველი მსოფლიო ომი ინსცენირებული იქნებოდა ცარისტული რუსეთის ბავარიელი ილუმინატების უშუალო კონტროლის ქვეშ მოსაქცევად. რუსეთი გამოყენებულ უნდა იქნეს როგორც ტეტია, ბავარიის ილუმინატების მიზნების მსოფლიოს მასშტაბით განსახორციელებლად.

მეორე მსოფლიო ომი ფაბრიცირებული უნდა ყოფილიყო მანიპულაციით გერმანელ ნაციონალისტებსა და სიონისტებ შორის არსებული აღმატებული აზრთა სახვადასხვაობით. აქვე უნდა გაზრდილიყო რუსული გავლენის სფერო და დაარსებულიყო ისრაელის სახელმწიფო პალესტინაში.

მესამე მსოფლიო ომი გეგმის თანახმად გაჩაღდება ისევ და ისევ აზრთა სახვადასხვაობით სიონისტებსა და არაბებს შორის ილუმინატების მეშვეობით. დაგეგმილია მისი მსოფლიო მასშტაბით გავრცელება.

მესამე მსოფლიო ომის ნაწილს წარმოადგენს, აგრეთვე ნიჰილისტებისა და ათეისტების ერთმანეთზე მისევის პროვოცირება სოციალური მსხვრევით, რომლის თანმხლები იქნება მხეცობა და ძალმომრეობა. ქრისტიანობისა და ათეიზმის განადგურებით ადამიანებს ჩაენერგებათ „ლუციფერის დოქტრინა“.

„ტეტია“ რუსეთის მეშვეობით უნდა დაჩქარდეს დასავლური ერების შეყვანა ზეეროვნულ კავშირებში (ნატო, გაერო), თუ კი ისინი არ მოისურვებდნენ ნებაყოფლობით შესვლას. ამავ დროს რუსეთის იმპერია, როგორც მსოფლიოს მტერი უნდა გაძლიერებულიყო იარაღის საწყობად, რომელიც თავის მხრივ სარგებელს მოუტანდა საერთაშორისო ბანკირებს. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მეორე მსოფლიო ომის უკან სულ სხვა სცენარი უნდა ყოფილიყო, და არა ის რასაც ისტორიის სახელმძღვანელოები გადმოგვცემენ.

დღეს კი რა ხდება ჩვენს პლანეტაზე?

ჩვენი დღევანდელი „კეთილი მწყემის ბიძები“ გვეუბნებიან, რომ ტერორიზმი უნდა აღმოიფხვრას და მას თვით წარმოშობენ! ატომური იარაღი უნდა მოისპოსო და თვითვე ფლობენ მას. დიქტატურებიც უნდა მოისპონო და თვითვე არიან დიქტატორები! მშვიდობა გვინდაო და ომებს აჩაღებენ თვითვე! ადამიანის უფლებებისთვის ვიბრძვითო და თვითვე სპობენ მას. პოლიტიკოსებს არ გააჩნიათ რაიმეს შეცვლის ნება, მათი დავალებაა ძალაუფლების სახელით შეინარჩუნონ სტატუს- კვო.

პრესის შესახებ კი ჯერ კიდევ 1880 წელს წერდა ნიუ იორკ ტაიმსის ყოფილი მთავარი რედაქტორი: „ასეთი რაღაც, როგორიც თავისუფალი პრესსაა, არ არსებობს. ჟურნალისტთა დავალება მდგომარეობს იმაში, რომ სიმართლე გაანადგურონ, მუშტის სიმსხო ტყუილები მოგვიყვნენ, მოვლენები დაამახინჯონ და თვით… თავისი ყოველდღიური პურისათვის თავი გაიყიდონ და არიან, თუ მეტი არაფერი, ინტელექტუალი პროსტიტუტკები“. დღევანდელ პრესაზე კი აღარ დარჩა სათქმელი…

როგორც ვიცით, დღეს დედამიწის ზურგზე მიდის მოსახლეობის ტოტალური თვალთვალი და კონტროლი, ყველა ეჭვმიტანილი, ყველა საშიშია ამ გლობალისტებისათვის, მსოფლიო მთავრობისათვის, მაგრამ ბერნარდ ჰირში გვეუბნება, რომ: „ქვეყანა სადაც ყველა ეჭვმიტანილია, ის თვით არის ეჭვმიტანილი“. .. დღეს კი უღმერთობაში, აღვირახსნილობაშია ეჭვმიტანილი მთელი სამყარო…

მაგრამ, თუ გლობალისტების რომელიმე მსახური მიხვდა თუ რაშია საქმე, შეაწუხა სინდისის ქეჯნამ და ხმამაღლა ამხილა ისინი, მას გარანტირებული აქვს საგზური ჯოჯოხეთისაკენ. ასეთები იყვნენ სატანური მუსიკის კორიფეები მაიკლ ჯეკსონი, ჯონ ლენონი… ჯონ ლენონი პირდაპირ გვეუბნება; „ჩვენი დღევანდელი საზოგადოება იმართება შეშლილებით შეშლილი მიზნებისათვის. ვფიქრობ, ჩვენ ვიმართებით გიჟების მიერ გიჟური დასასრულისაკენ და მე მჯერა, რომ დამიჭერენ როგორც გიჟს, რადგან მე ამას ვამბობ. სწორედ ეს არის გიჟური“. და ეს ყველაფერი ხდება ფულისათვის და ეს ფული დღემდის ანათებს დედამიწაზე არსებულ ჯოჯოხეთს.

ქრისტიანული რელიგია ასწავლის ხალხს დაექვემდებაროს მორალურ კანონებს და ყოველივე ეს არ ემთხვევა როსტოვშიკის სურვილებს, მაშინ ისინი იწყებენ ბრძოლას სარწმუნოების მოსასპობად. მატერიალური გამდიდრებისათვის ბრძოლა ცხადდება უმთავრეს მიზნად ცხოვრებისა. რა სწრაფად შეიძლება წაიკითხოს მკითხველმა ზემოთ დაწერილი, მაგრამ რამდენი მილიონი ადამინის სიცოცხლე შეიწირა სიონისტებისა და მასონების აბსურდდულმა იდეებმა და რამდენს შეიწირავს კიდევ, ვინაიდან კაპიტალიზმისა და სოციალიზმის მიზანი ერთია – ერთი პოლიტიკური ჯგუფის მიერ მსოფლიო ცენტრალიზებული მმართველობა, რომელთა ხელშიც იქნება, ფულზე რომ არაფერი ვთქვათ, წარმოების ყოველგვარი საშუალებები. ასეთი ხელისუფლების ატრიბუტები არის ის, რომ ის უნდა იყოს ინტერნაციონალური და მთელი მსოფლიოსათვის ერთი. ჩვენ არ უნდა მოვტყუვდეთ, თითქოს სოციალიზმი და კაპიტალიზმი ერთმანეთის მტრები არიან, ვინაიდან პირველი მეორის პროდუქტია და მისი დასასრული.

რაც არჩევნობანა და დამოკრატია შემოიღეს მოდაში, საზოგადოება დაჰყვეს ცალკეულ კასტებად და მიმდინარეობებად – მემარცხენეებად, მემარჯვენეებად, ცენტრისტებად და ა. შ. მაგრამ უბედურება ისაა, რომ თვითონ ყველგან არიან, ყოველი მიმართულების სადავეები უპყრიათ ხელთ და ყველა მდინარებას აკონტროლებენ. დღეს მსოფლიოს არენაზე ყოველ პოლიტიკურ მიმდინრეობას ერთი ზნეობრივი კრიტერიუმები უდევს საძირკვლად, მაგრამ მემარცხენეობა, მიუხედავად მის მიერ ფარად აფარებული ლოზუნგისა „ძმობა, ერთობა, თავისუფლებისა“, მოუხდელ სახადად ექცა კაცობრიობას, განსაკუთრებით ჩვენს ერსა და სამშობლოს. სწორედ მათზე წერს მათიას რიხლინგი: „სანამ მმართველობაში არ არიან მემარცხენეები ყოველთვის საუბრობენ მორალზე. მაგრამ უკვე როცა მართავენ, ის საულაც აღარ არსებობს“.

ჩვენი სათაყვანებელი მგოსანი აკაკი კი ასე გვიხასიათებს ამ მაცდურ, მომაკვდინებელ სენს:

„მტერი იძახის: „ვინ გაიგონა ახლანდელ დროში ეროვნებაო? მხოლოდ ერთია „მუშათ საკითხი“, გულს დაიბეჭდეთ „მარქსის მცნებაო!“
ამას ჩვენ გვირჩევს და თავისათვის სულ სხვანაირად გაიყურება:
სცდილობს კისერი მოგვატეხიოს!.. და მით თავის ერს ემსახურება.
ჩვენს ქართველებს-კი „მეცნიერების უკანასკნელი სიტყვა“ ჰგონიათ
და მიაჩნიათ ჭეშმარიტებად, რაც კაჭკაჭივით გაუგონიათ.
სიტყვა სხვა არის, საქმე სულ სხვაა, სხვა უძევთ გულში მათ დაფარული!
ხრიკია მხოლოდ პოლიტიკური „ძმობა, ერთობა და სიყვარული“.
(აკაკის შვიდტომეული, ტ. I, გვ. 789; ლექსი – „ჩემი ჭმუნვა“).

ხოლო ამგვარ სამართლიანობასა და მორალს ჩვენმა ხევის ბეთჰოვენმა ასე მიაწერა:

“დავწვი შენი სამართალი ,
შენი კანონდებულება,
შენი აზრი, მოფიქრება,
შენი მირონცხებულებაო”-ო

და მართლაც აბუჩად აგდება და სულში ჩაფურთხებაა ისიც, რომ თითქოსდა ჩვენ ვცხოვრობთ დემოკრატიოლ ცივილიზებულ სამყაროში, რომლის ქვაკუთხედია „თავისუფალი არჩევნები“, რამეთუ არჩევნებს რამეზე ზემოქმედება რომ შეეძლოს, ის კარგა ხნის აკრძალული იქნება.

პირველი ქართველი მასონი გახლადათ რუსეთის იმპერატორი პეტრე I (ის რომ ქართველი იყო ამას თვითონ პეტრე I ადასტურებს, როცა უარი განაცხადა ცოლად შეერთო ბაგრატიონების ასული და განაცხადა: „ბაგრატიონს ცოლად როგორ შევირთავ, ჩვენ ქართველები ხომ სისხლის აღრევის წინააღმდეგნი ვართო“).

პეტრე I მასონობას ევროპაში მოგზაურობის დროს ეზიარა. იქ გადაუბრუნეს მას ტვინი სიონისტებმა და ზუსტად პეტრეს დროიდან იწყება შავბნელი ხანა, როგორც რუსეთისათვის, ასევე საქართველოსთვის. პეტრე I-მა მოაოხრა და გაანადგურა ყოველივე რუსული, რაიც კი რუსეთში არსებობდა და დაიწყო მასონთა გარყვნილი ცხოვრების წესის დანერგვა. თუმცა ის ამით არ დაკმაყოფილებულა და თავისი ბინძური ხელებით ისტორიულ სამშობლოს საქართველოსაც წაეპოტინა. ევროპის ცბიერ და მზაკვრულ პოლიტიკას კარგა ხნის ნაზიარებმა პეტრემ , ადვილად მოატყუა ქართლის მეფე ვახტანგ VI და იგი რუსეთში გაიტყუა 1724 წელს სამეფო კარის დიდებულებთან ერთად (3000 ოჯახი), რითაც წარსტაცა საქართველოს უთვალსაჩინოესი და უჯანსაღესი ინტელექტუალური საგანძური, და ეს იყო მუხანათური განზრახვა რჩეულ ქართველთაგან საქართველოს დაცლისა და დაწრეტისა. ასეთ პოლიტიკას შედეგად ის მოჰყვა, რომ ჩვენი ქვეყანა დიდი ხნით მიეჯაჭვა სიონისტურ-მასონური რუსეთის იმპერიას. ამის შედეგად, რაც კი რამ უკუღმართული ვრცელდებოდა რუსეთში ევროპიდან, იგი უმალვე ქართველებსაც და საქართველოსაც ედებოდა. პირველი მასონური ლოჟები პეტრე პირველმა კრონშტადტში დაარსა, ხოლო 1731-32 წლებში ინგლისელებმაც გახსნეს საიდუმლო მასონური ლოჟები რუსეთში, მათი შავ-ბნელი საქმიანობა კი პირდაპირ გულში ურტყამდა საქართველოს. ამის დადასტურებად ჩვენ შეგვიძლია გავიხსენოთ ორი მასონის რუსეთის საეჭვო რეპუტაციის იმპერატრიცას ეკატერინა II – ის და მისი სულიერი მასწავლებლის ფრანგი „განმანათლებლის“ მიწერ-მოწერა. ჩვენთვის საინტერესოა ის ფაქტი, რომ ეკატერინე დაწვრილებით უყვება საქართველოს ამბებს. მაგალითად, მოუთხრობს საქართველოში გერმანელი ებრაელის ტოტლებენის სამხედრო საქმიანობის შესახებ.

„ტოტლებენი გაემგზავრა, რომ ალყა შემოარტყას პოტისს, შავი ზღვის პირად, იგი არ აქებს მიტროპოლიტის შთამომავლობას, სამაგიეროდ ძველი იბერიის ჰავა მიაჩნია მას საუკეთესოდ მთელს მსოფლიოში“.

ხედავთ ჯერ კიდევ როდის არ მოსწონს იბერიელები უცხო ჯიში გენერალს, ხოლო ჰავა იბერიისა გულზე ეხატება, მას სურს იბერია იბერიელების გარეშე. უფრო ადრე 1770 წელის 2 იანვარს ვოლტერი წერდა ეკატერინეს „ქართველები მოელიან მანიფესტს, სადაც ისინი წერენ, რომ არ სურთ თავისი ქალწულები უგზავნონ მუსტაფას, გულით მწადია, რომ ეს მართალი გამოდგეს და ყველა მათი მშვენიერი ქალწული თქვენი მამაცი ოფიცრების ხელში გადავიდეს. მათ ისინი სავსებით დაიმსახურეს“.

მოვუსმინოთ კიდევ ერთი წერილის ნაწყვეტს ეკატერინესადმი მიწერილს: „მე ვწუხვარ, რომ ალი-ბეი, თავადი ირაკლი და თავადი ალექსანდრე არ იცნობენ ჩვენებურ ბულვარზე სეირნობას, ჩვენს საოცარ კომიკურ ოპერებს, ჩვენს შესანიშნავ ბალებს და არ იციან მაზურკას რიგიანი ცეკვა“.

შეხედეთ, რა მზრუნველია მასონი ვოლტერი, წარმოიდგინე მკითხველო, რა დღე დაუდგებოდათ ქართველებს, როცა თვზე პარიკდადებული მეფე ერეკლე მენუეტს იცეკვებდა! ვოლტერს და მისნაირებს სწორედ ეს სწადიათ, რომ ქართველებმა ქართული არ იცეკვონ და არ იმღერონ, არამედ ისე როგორც დღევანდელი ვაი-ქართველი მაიმუნივით იგრიხება და კატასავით კნავის სცენაზე თანამედროვე ცეკვებისა და სიმღერების შესრულების დროს.

რა თქმა უნდა, რუსეთის იმპერიის მიერ ქართული სამეფოების ანექსიისა და გაუქმების შემდეგ, მაშინდელი რუსული ყოფა ფართოდ შემოვიდა საქართველოში. ნერგავდნენ თავიანთ ადათ-წესებს, „შემოჰქონდათ კულტურა“, ევროპული „ცივილიზაცია“, „მოწინავე იდეები“…

მე-19 საუკუნის რუსეთის თითქმის ყველა „მოაზროვნე საზოგადო მოღვაწე“ მწერალი და მუსიკოსი: პუშკინი, გერცენი, ბელინსკი, ბაკუნინი, დობროლიუბოვი, ჩერნიშევსკი დასხვა ან მასონური ლოჟების ან სიონისტური ორგანიზაციის წევრები იყვნენ. მათ მიერ ნათქვამი ყოველი სიტყვა და ნამოქმედარი ეხმიანებოდა სიონისტების პროგრამას. სწორედ მათ მაომზადეს ნიადაგი რუსეთში კომუნისტური იდეოლოგიის გავრცელებისათვის.

მოდით, დავუბრუნდეთ ქართველ მასონებს. დავით ბაგრატიონი (1767-1819) საქართველოს მეფის – გიორგი XI -ის უფროსი ვაჟი, რომელიც 1803 წელს რუსეთში გადაასახლეს, ის ვოლტერს თავის მასწავლებელსა და მეგობარს უწოდებდა და იგი ღვთისმგმობელიც კი გახდა, რამაც ძლიერ აღაშფოთა მამამისი, რომელმაც ასე შეუთვალა საკუთარ შვილს: „შვილო დავით, თურმე ეკლესიას თეატრს ეძახი, ცისკარს – სათამაშოს და წირვას – წარმოდგენას, ნუ შვრები ამისთანა ღვთის გარეგან საქმეს. მოიქეც და ღმერთი იწამე“.

გაბრაზებულმა დავითმა მას ასეთი პასუხი შემოუთვალა: „წადით და მამაჩემს ასე უთხარით, რასაც იმას სწამდეს, მე გამიწყრეს, და რაც მე მწამს, იმას გაუწყრეს“. ამის გამგონე მეფე გიორგიმ თურმე წამოიძახა: „დაადგა იგი ყოველსა გზასა არაკეთილსა და ბოროტი მას არა მოეწყინა“.

სიონიტმა თავადმა პოტიომკინმა, ერეკლე მეფეს აგენტად მიუჩინა (კარის მკურნალის სახით) სიონისტი იაკობ რაინექსი, რომელმაც დიდად „იღვაწა იმისათვის, რომ ერეკლეს ხელი მოეწერა ტრაქტატისათვის 1783 წლის 24 ივნისს. 24 ივნისი მასონთათვის განსაკუთრებული დღეა, სწორედ 1717 წლის 24 ივნისს, ლონდონში ჩამოყალიბდა გაერთიანების საფუძველზე პირველი დიდი მასონური ლოჟა. როგორ არ უნდა გავიხსენოთ აქ სიონისტი ე. შევარდნაძის მიერ 24 ივნისს მოწყობილი შოუ და იქ დაღვრილი ქართული სისხლით აღნიშნული ეს შავბნელი თარიღი ტელევიზიაში 1992 წელს.

მასონები გახდნენ ალექსანდრე სიმონის ძე განმგებელოვი, რომელიც დეკაბრისტი გახდა 1817 წლიდან. დეკაბრისტ მასონებთან ურთიერთობა ჰქონდათ რუსეთში მუდმივად მცხოვრებ ან იქ დროებით ჩასულ სხვა ქართველ მოღვაწეებსაც. ამათგან პირველი უნდა გავიხსენოთ ოქროპირ გიორგის ძე ბაგრატიონი და დიმიტრი იულიონის ძე ბაგრატიონი, რომელთა ოჯახებშიც მოსკოვსა და პეტერბურგში იკრიბებოდნენ ქართველი ახალგაზრდები: ელიზბარ ერისთავი, ალექსანდრე ორბელიანი, ფილადელფოს კიკნაძე, სოლომონ დოდაშვილი და სხვები. აქვე იკრიბებოდნენ არაქართველებიც, პოლონელი ზავლინსკი (მაშინდელი თბილისის გუბერნატორი), ფრანგი ლეტელიე, აბგოლიცინი, ალ. პუშკინი, ა. გრიბოედოვი (ისიც ვერ მალავდა ქართველებისადმი სიულვილს, მიუხედავად ქართველთა სიძეობისა) და ქართველების დაუძინებელი მტერი რილეევი, რომელიც შემდეგში პესტელთან ერთად ქართული ჯიშისა და გენის გადაშენებას მოითხოვდა თავის პროგრამაში. ამ წრეს ნაზიარევი ციციანოვები, ბებუთოვები, მელიქოვები, შემდგომში ცნობილი მასონები ხდებიან.

კაცთმოძულეობის, ერთმძულეობის, ველიკოდერჟავნიკული სენით დაავადებულებს დღესაც აცხადებენ პროგრესულად მოაზროვნე განმანათლებლებად. პესტელის კონსტიტუციისა და პროგრამის გაცნობა გამოიწვევს ნებისმიერი საღად მოაზროვნე ადამიანის აღშფოთებას. მაგალითად მოვიყვანთ პესტელისეული კონსტიტუციის მე-16 პარაგრაფს, სადაც პესტელის იმპერიულ-შოვინისტური შეხედულებები სცილდებიან ყოველგვარ ზნეობრივ და სამართლებრივ ნორმებს. გავეცნოთ მის აზრს ასიმილაციისა და დაპყრობილი და დამორჩილებული ხალხების განადგურების შესახებ:

„Из всего содержания главы сей явствует, что при всех мероприятиях Временного Верховного Правления в отношении к различным народам и племенам, Россию населяющим, беспрестанно должно непременную цель иметь в виду, чтобысоставить из них всех только один народ и все различные оттенки в одну общую массу слить так, чтобы обитатели целого пространства Российского Государства все были Русские. К сей цели ведут многоразличные способы,могущие надва рода быть разделенына средства общие и средства частные.Средства общие состоят главнейше в том,чтобы,во-первых,на целом пространстве Российского государства господствовал один только язык Российский…Во-вторых:так как ныне существующее различие в названиях народов и племен,Россию населяющих,всегда составлять будет из жителей Российского Государства отдельные друг от друга массы и никогдане допустит столь для блага отечества необходимого совершенного в России единства,то чтобы все сии различные именабыли уничтожены и везде во всеобщее название Русскихвоедино слиты. В-третьих:чтобы одни и те же законы,однои то же управление по всем частям России существовало“. (ЭВСТАФИИ (ТЕНГИЗ) М. АНТЕЛАВАИЗ ИСТОРИИ РУССКОГО ВЕЛИКОДЕРЖАВНОГОИМПЕРСКОГО МЫШЛЕНИЯ)

დიმიტრი და ოქროპირ ბატონიშვილები 1832 წლის შეთქმულების მთავარი სულის ჩამდგმელები იყვნენ, ხოლო ა. ორბელიანი და ე. ერისთავი ძირითადი ორგანიზატორები შეთქმულების მზადებისა. 1832 წლის შეთქმულება რომ ნასაზრდოებია მასონ დეკაბრისტების მიერ, ეს კარგად არის ცნობილი. 1825 წლის 24 დეკემბრის აჯანყების დამარცხების შემდეგ ბევრი სინიოსტი და მასონი დეკაბრისტი საქართველოში გადმოასახლეს. მათ საიდუმლო ორგანიზაციები შექმნეს თბილისსა და ქუთაისში.

1832 წლის შეთქმულება ქართველი ხალხის საუკეთესო შვილებმა თავისუფლებისათვის ბრძოლად აღიქვეს და სერიოზულად შეუდგნენ მისთვის მზადებას, რაც სრულებით არ შედიოდა სიონისტურ-მასონურ გეგმაში. მათ ეს შეთქმულება გასცეს, ჩაშალეს და მთელი პასუხისმგებლობა ქართველ პატრიოტებს ააღებინეს, თუ არ ჩავთვლით რამოდენიმე მასონ ქართველს, რომელთაც მცირე სასჯელი აკმარეს.

ვერ მიაღწიეს რა მსოფლიო სიონისტებმა თავიანთი გეგმების განხორციელებას „ტრადიციული“ მეთოდებით, ხალხის მასების გასაბრიყვებლად გამოიყენეს კომუნიზმის აბსურდული იდეები, სიონისტების კ. მარქსისა და ფ. ენგელსის მეთაურობით.

თვით კომუნიზმის აბსურდული იდეების მამამ, სიონისტმა კარლ მარქსმა, საქართველოს სასიქადულო შვილს – ნიკო ნიკოლაძეს შესთავაზა ყოფილიყო ამიერკავკასიაში პირველი ინტერნაციონალის წარმომადგენელი. ნიკო ნიკოლაძე არ გაბმულა ამ მახეში და სასტიკი უარი განუცხადებია მარქსისადმი. თუმცა შემდგომ ქართველი მასონების „მოღვაწეობას“ საქართველოსა და საქართველოს გარეთ ჩვენი სამშობლოსათვის უკვალოდ არ ჩაუვლია და საქართველოს სოციალ -დემოკრატიული პარტიის ყველა მეთაური (შემდგომში ბოლშევიკებად და მენშევიკებად მონათლული) მასონი იყო. მასონები იყვნენ: კ. ჩხეიძე. ე. გეგეჭკორი და მრავალი სხვა. კარლო ჩხეიძეს დიდი მეგობრობა აკავშირებდა ისეთ სიონისტებთან, როგორებიც იყვნენ ულიანოვი (ლენინი) და ტროცკი. აგრეთვე , მასონები იყვნენ იასონ ბახტაძე – ქუთაისელი იურისტი, პეტრე ყიფიანი – ქუთაისის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, ამავე პარტიის წევრი ალ. დიოგოლოძე – თბილისელი ექიმი, ასევე ლიმ აბაშიძე – თანაპარტიელი მათი. 1911-1925 წლებისათვის თბილისსა და ქუთაისში უკვე იყო მასონური ლოჟები. 1915 წელს ქუთაისში კარლო ჩხეიძეს, ე. გეგეჭკორსა, გ. ზდანოვიჩს ჩამოსულ მასონ ურუსოვთან ერთად დაუარსებიათ კავკასიის ლოჟა. აი, ამ დროიდან იწყება საქართველოს წინააღმდეგ ტოტალური შეტევა.

ნიკო ნიკოლაძე, დავით სარაჯიშვილი და აკაკი ხოშტარია

სოციალ-დემპკრატიული პარტიის ორივე ფრთა, როგროც მენშევიკური, ასევე ბოლშევიკური, მასონებისაგან შედგებოდა და დედა სამშობლო საქართველოს წინააღმდეგ ლესავდნენ მახვილს, თუ როგორ გაყიდეს მათ სამშობლო, ამაზე ქვემოთ მოგახსენებთ.

საქართველოში გარდა ქართველი მასონებისა სხვა ეროვნების მასონებიც „მოღვაწეობდნენ“, ასეთები იყვნენ მაგ: ქალაქ თბილისის თავები ვერმიშევი და ხატისოვი. თბილისში იყო ,აგრეთვე მასონური სომხური ორგანიზაცია „დაშნაკცუთიუნ“, რომლის საიდუმლო მიზანი იყო „დიადი“ არმენიის შექმნა (რა თქმა უნდა ეს ლოზუნგი გამოგონილ იქნა სომეხი ხალხის გასაბრიყვებლად, ვინაიდან მასონები ხომ ყოველგვარი ეროვნული სახელმწიფოების წინააღმდეგი არიან). სინამდვილეში ეს შავბნელი ძალები გამოყენებულ იქნენ ქართველი ხალხის წინააღმდეგ ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ჩასახშობად და საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს მოსასპობად (ამ მიზნებს ემსახურება დღესაც ეს ორგანიზაცია. გავიხსენოთ როგორ ებღაუჭებიან ისინი სამხრეთ საქართველოს და როგორ უნდათ ამ მიწების წაგლეჯა ჩვენი სამშობლოსათვის).

ადამიანი, რომელიც გათვითცნობიერებული არ არის იმ ძალების საქმიანობაში, რომლებსაც მასონები და სიონისტები წარმოადგენენ, გაკვირვებული დარჩება და ვერ წარმოუდგენია ის ფაქტი, რატომ ხდებოდნენ ვერმიშევები და ხატისოვები ქალაქის თავებად, როცა მოღვაწეობდნენ ისეთი დიდი ქართველები, როგორებიც იყვნენ ილია, აკაკი, ი. გოგებაშვილი, ი. მაჩაბელი, ნ. ნიკოლაძე და სხვები.

ქართულ ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობას XIX საუკუნის შუახანებიდან და XX საუკუნის დასაწყისში საქართველოს სასიქადულო შვილი, წმინდა ილია მართლად შერაცხული – ილია ჭავჭავაძე ხელმძღვანელობდა . მისმა თავდადებულმა მუშაობამ აიძულა რუსეთის მონარქია, რომ საქართველოსთვის მას პოლიტიკური ავტონომიაა მიეცა, რაც სრულებით არ შედიოდა რუსეთის სიონისტურ-მასონური წრეების გეგმაში. მათ გადაწყვიტეს ქართველი ერის საყვარელი შვილი ილია ჭავჭავაძე ფიზიკურად გაენადგურებინათ და ქართველმა მასონებმა, რომლებიც თავიანთ თავს სოციალ-დემოკრატებს უწოდებდნენ, სიონისტების დავალება პირნათლად შეასრულეს. 1907 წელს სიონისტებმა ი. ჭავჭავაძე მოკლეს და ამით ქართულ ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობას ზურგში ლახვარი ჩასცეს, თუმცა კი, მიუხედავად ყოველივესი, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის წყალობით ქართველი ერი სრულად გაერთიანდა, რაც 1918 წლის 26 მაისის სახელმწიფო დამოუკიდებლობით დაგვირგვინდა.

მაგრამ პარადოქსი იმაში გახლდათ, რომ დემოკრატიული საქართველოს სადავეები ხელში ჩაუვარდათ ქართველ მასონებს, ე.წ. სოციალ-დემოკრატებს მენშევიკების სახით, რომლებსაც სრულებით არ უნდოდათ რუსეთის იმპერიიდან გამოყოფა და დამოუკიდებელი საქართველოს შექმნა. ისინი მხოლოდ ქართველი ერის მოთხოვნით წავიდნენ ამ ნაბიჯზე.

საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა თავისი შექმნის პირველსავე დღეებიდან გრდემლსა და უროს შორის იდო, როგორც რუსეთის იმპერიის ასევე ოსმალეთის იმპერიის მხრიდანაც. საქართველოს წინააღმდეგ მის მასონურ მთავრობასთან ერთად გაერთიანდა მსოფლიოს სიონისტური და მასონური ძალები.

XVIII საუკუნის ბოლოსათვის რუსეთის იმპერიის სახით სიონისტებმა საქართველოს სახელმწიფოს შინაურ საქმეებში დაიწყეს ხელის ფათური. ზოგიერთი „სეციალისტი“ ამას იმით ხსნის, რომ ჩვენი ქვეყანა მდებარეობს განსაკუთრებულ გეოპოლიტიკურ ტერიტორიაზე და ეს ტერიტორია სხვადასხვა იმპერიას თითქოსდა თავიანთი ეკონომიკური ამოცანების გადაწყვეტისათვის სჭირდება (ისევ წინა ხაზზე გამოდის სიონისტების მიერ გავრცელებული შიშველი მატერიალისტური საკითხი ეკონომიკაზე. რა თქმა უნდა, ეს სინამდვილეს არ შეეფერება და თუ შეეფერება, მხოლოდ ნაწილობრივ).

საქმე უფრო რთულადაა და ეს პრობლემა უფრო სულიერ ასპექტს შეეხება და მდგომარეობს შემდეგში:

„ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისაი“, სადაც ჩვენ ვხედავთ

დამარხულ არსენაჲ ქართული დღემდე მეორედ მოსვლისა მისისა საწამებლად,

რაჲთა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა.

და ესეენაჲმძინარე არს დღესამომდე, და სახარებასა შინა ამას ენასა ლაზარე ჰრქჳან!

და ესე ენაჲ შემკული და კურთხეული სახელითა უფლისაიჲთა, მდაბალი და დაწუნებული, მოელის დღესა მას მეორედ მოსვლისა უფლისასა

 

გარდა ამისა, ვინც ყურადღებით წაიკითხა და შეისწავლა პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას ნაშრომი „საქართველოს სულიერი მისია“ და საქართველოს ეროვნული გმირის მერაბ კოსტავას ნაშრომი „ფიქრები საქართველოს სულიერ მისიაზე“ , ან კიდევ გაუგონია გასული საუკუნის დიდი რუსი მართლმადიდებელი წმიდანის სერაფიმ საროველის წინასწარმეტყველება იმის შესახებ, რომ როცა მთელი ქრისტიანული სამყარო წარიყვნება და განუდგება ქრისტეს, მაშინ დარჩება ერთი პატარა მიწის ნაგლეჯი, საიდანაც წამოვა მართლმადიდებლობის გაბრწყინება, და ამ მიწას ივერია ჰქვიაო, მკითხველისთვის ნათელი გახდება, რომ ყურთ მოთრეული საკითხი ეკონომიკის შესახებ სიცრუეა და მეტი არაფერი. რა ეკონომიკაზე იყო საუბარი 1924 წელს, როცა წითელი რუსეთის სიონისტებმა გამოაცხადეს: „ სანამ საქართველო არსებობს, მანამდე ჩვენი ხელისუფლება საფრთხეშია , ამიტომ საქართველო უნდა გადაიხნას“.

განა არ იციან სიონისტებმა, რომ საქართველოში ინახება ღვთისმშობლის პერანგი, წმინდა გიორგის მარჯვენა მკლავი, რომლითაც მან მათი დიდი წინაპარი ბნელეთის მოციქული გველეშაპი განგმირა, წმინდა კვირიკეს ხელის მტევანი. ასევე საქართველოს მიწასაა მიბარებული ჩვენი უფლისა და მაცხოვრის იესო ქრისტეს კვართი. დიახ, ყვერაფერი ძალიან კარგად უწყიან და იციან ისიც, რომ საქართველოდან წამოვა ის ძალა, რომელიც საბოლოოდ შემუსრავს მათ შავ-ბნელ მეუფებას.

ქართული ეკლესია რუსმა სიონისტებმა გაანადგურეს, ააოხრეს და გაძარცვეს და ნაძარცვი ქონება რუსეთში გაზიდეს. ეკლესიაში ღვთისმსახურება ქართულ ენაზე აკრძალულ იქნა. ეკლესიის განადგურების შემდეგ ჯერი თავად-აზნაურობაზე მიდგა, რომელთა უმეტესი ნაწილი მეფის ოჯახთან ერთად რუსეთში გადაასახლეს. იქ ადგილობრივი მასონები ყველანაირად ცდილობდნენ მათ გარყვნას და სიონისტურ მოძრაობაში ჩაბმას. ქართველთა სასახელოდ უნდა ითქვას, რომ მათი დიდი ნაწილი არ აჰყოლია მასონთა აბსურდულ იდეებს, მაგრამ მაინც აღმოჩნდა მცირე ნაწილი ისეთი, რომელთაც შეითვისეს მასონური იდეები და მომავალში სოციალ-დემოკრატიული მოძრაობის წარმომადგენლებად მოევლინენ საქართველოს და ძლიერ უარყოფითი როლი ითამაშეს მისი ისტორიის განვითარებაში.

გასული საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოს საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მიძრაობის აღზევებისას ამ ბნელმა ძალებმა საქართველოს თავისუფლების წინააღმდეგ მომართეს წითელი მასონური სისტემის პროდუქტი „საბჭოთა ინტელიგენცია“, მათ მიერვე შექმნილი „არაფორმალური გაერთიანებები“, საზოგადოებები, პოლიტიკური პარტიები, მათ მიერ განახორციელეს თავიანთი რევანში ახლადფეხადგული საქართველოს, მისი კანონიერი, ეროვნული ხელისუფლების, საერთოდ ქართველი ერის წინააღმდეგ.

როგორც ვიცით ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის გარიჟრაჟზე საქართველოში შეიქმნა მრავალი პოლიტიკური გაერთიანება, მათ შორის უპირველესი (თუ არ ჩვათვლით საქართველოს ჰელსინკის ჯგუფს, რომელიც სამოცდაათიანი წლების შუახანებში დაარსდა მერაბ კოსტავასა და ზვიად გამსახურდიას მიერ) იყო ილიაჭავჭავაის საზოგადოება, რომელშიც დასაწყისში გაერთიანებული იყო სხვადასხვა შეხედულებებისა და ორიენტაციის ხალხი. 1988 წლის შემოდგომისათვის უკვე გაჩნდა ამ საზოგადოების ახალი ფრთა – ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება – მეოთხე დასი, რომლის ბირთვს წარმოადგენდნენ ზვიად გამსახურდია, მერაბ კოსტავა, ირაკლი წერეთელი, გია ჭანტურია…

ხოლო იქითა ნაპირს აღმოჩნდნენ საბჭოური ინტელიგენციის წარმომადგენლები და მოდისიდენტო პიროვნებები, რომლებსაც ,გარდა აზრთა სხვადასახვაობისა, აერთიანებდათ ზვიად გამსახურდიასადმი, რბილად რომ ვთქვათ ბიოლოგიური სიძულვილი და პირადი ამბიციები.

ეროვნული ფორუმიდან ჭეშმარიტი ეროვნული ძალების გამოსვლის შემდეგ, კრემლის მესვეურებისა და მათი ქართველი დამქაშებისათვის ნათელი შეიქმნა, რომ საქართველოში პოლიტიკური მოვლენები მათთვის სასურველი კალაპოტიდან ვარდებოდა და უფრო აძნელებდა მასზე კონტროლის მცდელობას. ფსევდოპატრიოტული და ფსევდოდემოკრატიული პარტიები თუ ორგანიზაციები, რომელთა უმრავლესობა ცკ-სა და სუკი-ს განჩინებით იქნა შექმნილი, დაუპირისპირდა ფორუმიდან გასულ ორგანიზაციებს, რომლებმაც მალევე შექმნეს პოლიტიკურ პარტიათა და ორგანიზაციათა გაერთიანება – „მრგვალი მაგიდა“.

ამ გაერთიანების ლიდერი გახდა ზვიად გამსახურდია. მის წინააღმდეგ გაჩაღდა ცილისწამების კამპანია. საქართველოს უშიშროების კომიტეტის წევრები „საზოგადოებრივი აზრის შესაქმნელად“, წესისამებრ, სხვას წამებენ მას, რანიც თვითონ არიან. ამათ ამქარს სათავეში ედგა ე. წ. ეროვნულ დემოკრატიული პარტია მისი თავკაცი გია ჭანტურია.

ჭეშმარიტმა ეროვნულმა მოძრაობამ აძიულა საქართველოს მარიონეტული, საბჭოთა საოკუპაციო რეჟიმი, რათა გადაედგა ქვეყნის თავისუფლებისაკენ მიმართული ნაჯები. კონგრესის მტკიცებით – ეს ფრთა თანამშრომლობდა საბჭოთა ხელისუფლებასთან, რაიც მათთვის კომპრომისს ნიშნავდა და მიუღებელი იყო. თითქოსდა საბჭოთა კანონმდებლობის ფარგლებში ექცეოდა დისიდენტური მოძრაობა.

არა და საქმე სულ სხვაგვარად იყო. ეროვნულმა მოძრაობის ძალისხმევით საქართველოს მაშინდელმა უკანონო საბჭოთა რეჟიმმა მიიღო მთელი რიგი საკანონმდებლო აქტები, რომლებიც გზას უკაფავდა საქრთველოში მრავალპარტიული, თავისუფალი არჩევნების ჩატარებას:

1990 წლის 9 მარტს საქართველოს სსრ უზენაესმა საბჭომ მიიღო დადგენილება `საქართველოს სახელმწიფო სუვერენიტეტის დაცვის გარანტიების შესახებ~, რომელშიც ნათქვამია:

`საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭო

_ ადასტურებს, რომ 1921 წლის თებერვალში საქართველოში საბჭოთა რუსეთის ჯარების შემოყვანა და მთელი ტერიტორიის დაკავება სამართლებრივი თვალსაზრისით წარმოადგენდა სამხედრო ჩარევას (ინტერვენციას) და ოკუპაციას არსებული პოლიტიკური წყობის დამხობის მიზნით, ხოლო პოლიტიკური თვალსაზრისით, ფაქტობრივ ანექსიას;

_ გმობს საქართველოს ოკუპაციას და ფაქტობრივ ანექსიას საბჭოთა რუსეთის მიერ, როგორც საერთაშორისო დანაშაულს…

საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭო აცხადებს უკანონოდ და ბათილად

_ 1921 წლის 21 მაისის მუშურ-გლეხურ სამოკავშირეო ხელშეკრულებას საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკასა და რუსეთის საბჭოთა ფედერაციულ სოციალისტურ რესპუბლიკას შორის;

_ 1922 წლის 12 მარტის სამოკავშირეო ხელშეკრულებას ამიერკავკასიის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკათა ფედერაციული კავშირის შექმნის შესახებ.

დაიწყოს მოლაპარაკება საქართველოს დამოუკიდებელი სახელმწიფოს აღდგენის შესახებ, ვინაიდან 1922 წლის 30 დეკემბრის ხელშეკრულება საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების შექმნის შესახებ საქართველოს მიმართ არაკანონიერია~.

ამდენად, 1921 წელს განხორციელებული კომუნისტური აგრესიის გზით ხელისუფლებაში მოსულთა სამართალმემკვიდრის _ საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს მიერ, საქართველოში ძალით დამყარებული თითქმნის 70 წლიანი მმართველობა გამოცხადდა უკანონოდ, ეს აისახა კიდეც 1990 წლის 20 ივნისის საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებული დადგენილებაში, რომელშიც კერძოდ ნათქვამია:

`… აღნიშნავს რა, რომ ინტერვენციისა და ოკუპაციის შედეგად საქართველოში დამყარებული ხელისუფლება (რევოლუციური კომიტეტები), ხოლო შემდეგ შეზღუდული, ვიწრო კლასობრივ საწყისებზე აგებული საბჭოები _ არ გამოხატავდა ქართველი ხალხის ჭეშმარიტ, თავისუფალ ნება-სურვილს, საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭო აცხადებს უკანონოდ და ბათილად ყველა აქტს, რომელიც აუქმებს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პოლიტიკურ და სხვა ინსტიტუტებს და ცვლიდა მათ გარეშე ძალაზე დამყარებული პოლიტიკური და სხვა სამართებლივი დაწესებულებებით…~

ყოველივე აღნიშნული გახდა სამართლებრივი და იურიდიული საფუძველი საქართველოში _ ახალი, კანონიერი, მრავალპარტიული არჩევნების ჩასატარებლად.

„1991 წლის დეკემბერსა და 1992 წლის იანვარში საქართველოს რესპუბლიკაში განვითარებული მოვლენების შეფასების საკითხისათვის“

„სამართლიანობის აღდგენის კავშირი ხმა ერისა“: უფალია ჩვენი სიმართლე“-ს ლასკარის თავმჯდომარე

მიხეილ(გელა) სალუაშვილი

არც “საბჭოთა კავშირის” კანონმდებლობა და მითუმეტეს ,არც საქართველოს სსრ კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა მრავალპარტიულ არჩევნებს. ამდენად, მრავალპარტიული არჩევნები უკვე ვეღარ ჩაითვლებოდა საბჭოურ არჩევნებად.
1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებს ერქვა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს არჩევნები (ამოღებულია სსრ) და არა-საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს არჩევნები (ეროვნული ძალების ზეწოლის შედეგად ესაც ამოღებული იქნა).

საბჭოთა კანონით, ყველა პარტია თუ ორგანიზაცია რეგისტრაციას გადიოდა იუსტიციის სამინისტროში, მაგრამ, იმის გამო, რომ არც საბჭოთა კავშირის კანონმდებლობა და მითუმეტეს არც საქ.სსრ კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა მრავალპარტიულობას, ყველა პარტია დარეგისტრირდა მხოლოდ ცენტრალურ საარჩევნო კომისიაში (ესეც ეროვნული ძალების ზეწოლის შედეგად მოხერხდა).

აქვე უნდა განიმარტოს, თუ რატომ იყო ეს არჩევნები არასაბჭოთა: არჩევნებში მონაწილე პარტიებისა და ორგანიზაციების რეგისტრაციას ახდენდა არა საბჭოთა ხელისუფლება, არამედ პარიტეტულ საფუძველზე არჩეული ცენტრალური საარჩევნო კომისია. ამასთან, საბჭოთა იმპერიაში პირველად არჩევნებს ზედამხედველობას უწევდნენ უცხოეთიდან ჩამოსული საერთაშორისო დამკვირვებლები.
ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საქართველოს უზენაესი საბჭოს 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნები იყო “საბჭოთა კავშირის” სივრცეში ჩატარებული პირველი “მრავალპარტიული”, თავისუფალი არჩევნები – რომლის მეთვალყურეობას ატარებდა მსოფლიოს მრავალი სახელმწიფოს ასობით მეთვალყურე.

იმ პერიოდში კვისლინგებმა წამოაყენეს ეროვნული კონგრესის არჩევნების იდეა, რომლის არჩევნები დაინიშნა 1990 წლის 30 სექტემბერს, რომელიც ათ დღეზე მეტ ხანს გრძელდებოდა. კონგრესში გაერთიანდა ცკ-ს მიერ იმ პერიოდში შექმნილი ე. წ. არაფორმალური ორგანიზაციები და პარტიები, რომლებშიც ძირითადად გაერთიანებული იყვნენ გადემოკრატებული კომუნისტი ფუნქციონერები, საბჭოური ინტელიგენციის წარმომადგენლები და სუკთან ფარულად თუ აშკარად გარიგებული პერსონები, რომელთა ძირითადი მიზანი იყო კონფრონტაცია ჭეშმარიტ ეროვნულ ძალებთან. ისინი ხომ თავიანთ სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდნენ. ამას ადასტურებს თვით გია ჭანტურია:

“მოსალოდნელია მკვეთრი კონფრონტაცია კონგრესსა და უზენაეს საბჭოს შორის. კონგრესი ალბათ მიმართავს უკიდურეს რადიკალურ პოლიტიკასა და ზომებს უზენაესი საბჭოს წინააღმდეგ. ჩვენ გვსურს, შეძლებისდაგვარად, უზენაესი საბჭოს კომპრომეტირება და მისი, ასე ვთქვათ, საქართველოს გარეშე დატოვება. კონსენსუსი ჩვენს შორის შეუძლებელია. თუ ჩვენ კონსენსუსზე წავალთ, უნდა დავუთმოთ მტერს, რაც არ მოხდება, ეს შეუძლებელია, ჩვენ არ წავალთ ასეთ ნაბიჯზე” გია ჭანტურია (გაზ. “რესპუბლიკა არმენია”, 1990 წ., 22 ნოემბერი).

ვფიქრობთ ზედმეტი არ იქნება საზოგადოებას შევახსენოთ ამ მოღალატეთა ქმედებები იმ პერიოდში:

დისიდენტად შემოსაღებული ლუიზა შაკიაშვილი: “მოგიწოდებთ ყველას გვერდში ამოგვიდგეთ… დრო აღარ ითმენს, სატანას ცეცხლითა და მახვილით უნდა გავუსწორდეთ.”
ელდარ შენგელაია: “ჩემი აზრით, ოპოზიციას უნდა ეყოს გონიერება, რომ დღევანდელი მდგომარეობა შევინარჩუნოთ. გარკვეული დაპირისპირების არსებობა აუცილებელია…” (“დრონი”, 4.X.91).

ირაკლი წერეთელი: “ზვიად გამსახურდიას განთავისუფლებული საქართველო ჩვენ არ გვინდა.” (გაზ. “თვალთაი”, 22-28 ნოემბერი, 1996 წ.)

არ უნდოდა და ძმათამკვლელი ომისკენ მოუწოდებდა გარეწრებს: ირაკლი წერეთელი: “პოლიტიკურმა პარტიებმა და ორგანიზაციებმა უნდა მიიღონ მტკიცე გადაწყვეტილება, გვარდიელებსა და ნებისმიერ შეიარაღებულ ძალას უნდა მოუწოდონ, რომ გამსახურდია იარაღის ძალით იქნეს გადაყენებული…მე და ჩემს პარტიას მიღებული გვაქვს ასეთი გადაწყვეტილება _ ან ჩვენ ვიქნებით საქართველოში ან გამსახურდია იქნება, ან ჩვენ დავიხოცებით, ან ის, რადაც უნდა დაჯდეს ეს… ჩემი აზრით, ეს არის აუცილებელი, რომ გამსახურდია იქნეს ჩამოგდებული. ამაზე ორი აზრი არ არსებობს.
(“სოფლის ცხოვრება”, 25.IX.91).

მზექალა შანიძე: “ისინი უნდა მოისპონ, როგორც კუთხეში მომწყვდეული ვირთხები”.
ავაზაკები ერთურთს ეჯიბრებოდნენ მკვლელების წაქეზებასა და ქვეყნის მოშთობის საქმეში.
აი, რას ამბობს ცხრა მთავრობა გამონაცვალი, ძლიერთა ამაქვენისებთან ყოველთვის ახლო მდგომი დიდი ოჯახის შვილი

ელდარ შენგელაია: “ბანდიტები უნდა მოშორდნენ საქართველოს, როგორც შავი ჭირი”. მისმა ძმამ გიორგიმ სხვა ინტელიგენტ მკვლელებთან ერთად იჯევანამდის მისდია სამშობლოდან დევნილ მამულიშვილებს.
ელდარ შენგელაია: “ჩემი აზრით, ოპოზიციას უნდა ეყოს გონიერება, რომ დღევანდელი მდგომარეობა შევინარჩუნოთ. გარკვეული დაპირისპირების არსებობა აუცილებელია…” (“დრონი”, 4.X.91).
რამაზ კლიმიაშვილი: “ახლა ყველა განათლებული ადამიანი ხედავს, რომ გუმბარიძის რეჟიმმა ხელისუფლება თეფშზე დადებული მიართვა “მრგვალ მაგიდას”, კი მაგრამ, რატომ?” (“საქართველო” 12.XI.91).

ახლა ვიხილოთ მეორე, კომუნისტურ ღუმელში ნაწრთობის „ეკონომიკურ მეცნიერებათა სასწაულმოწმედის“ ვალერიან ადვაძის ნაბოდვარი: „ჩვენ ყველამ უნდა შევუწყოთ ხელი სახალხო ფრონტის ჩამოყალიბებას. საქართველოს კომუნისტური პარტიის ხმა და სახალხო ფრონტის ხმა ერთად იქნება ერის ხმა, მთელი ხალხის ხმა.”(გაზეთი “თბილისი”, 27.IV.89). “მე და ჩემმა კოლეგებმა საპრეზიდენტო არჩევნების წინ დიდხანს ვიმსჯელეთ და გადავწყვიტეთ, რომ საჭირო იყო სხვა კანდიდატი და მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდით, ვერ გავიდოდით… მაინც უნდა დავპირისპირებოდით, არა მარტო მე, არამედ რაც შეიძლება მეტი კანდიდატი მაინც, რათა რაც შეიძლება მეტი პროცენტი წაგვერთმია მისთვის…” (“ახალგაზრდა ივერიელი”, 28.IX.91)

როგორც ვერვინ დათვლის ზღვაში ქვიშას, ისე ვერვინ ამოკრებს იმდროინდელი ქართული პრესის ფურცლებიდან ამათ ნანთხევ გესლსა და შხამს!

როგორც ყოველთვის ბელზებელთა ვაკქანალიაში ტოლს არავის უდებდა ე.წ. ედპ: “პრეზიდენტის მმართველობის დღეები დათვლილია.” (ირ.სარიშვილი, დრონი,27.X.91).

ირინა სარიშვილი: “დღეს ის ვითარებაა, როდესაც ყველა აღშფოთებულია და მომხრეა, რომ ეს ბანდიტური ჯგუფები საბოლოოდ აილაგმოს.”

ბანდიტური ჯგუფები იყვნენ კანონიერი ხელისუფლების ასიათასობით და მილიონობით მომხრე, ხოლო ხონში მოკალათებული ჩეკა-ს კომისარი, მისი მაძინისტი მეუღლე, რომელიც ფეხებშიაც კი ახლიდა ტყვიას ნაწამებ ქართველ ვაჟკაცებს. პირუმოვას ქალმა ვერდიქტი გამოუტანა ყველას და ყოველივეს – ვინცდასარბევია, უნდადაირბეს“. (გაზ. “7 დღე” 16-22 აპრილი, 1993. #14).

არაკაცთა პირადი ანგარიშსწორების მსხვერპლის, ქართველი მაძინისტის მეუღლე მკვლელობაში ბრალს სდებდა საქართველოს უშიშროების კომიტეტის იმდროინდელ თავ-რეს, ბოლშევიკთა სახელოვანი ოჯახის პირმშოს იგორ გიორგაძეს: „თავად ირინა სარიშვილი მეუღლის მკვლელობაში ბრალს უშიშროების სამსახურს და იგორ გიორგაძეს სდებდა. ამ ეჭვს შემდეგი გარემოებაც აძლიერებდა: მკვლელობიდან მალე ედუარდ შევარდნაძემ იგორ გიორგაძე დააჯილდოვა და გენერალ-ლეიტენანტის წოდებაც მიანიჭა. მაშინ ხელისუფლების ოპონენტები ამბობდნენ, – შევარდნაძის გულუხვობა სწორედ ჭანტურიას მოშორებით იყო გამოწვეულიო. ამის შემდეგ “ეროვნულ-დემოკრატიულმა” ფრაქციამ პროტესტის ნიშნად პარლამენტის დარბაზი დატოვა. თუ საზოგადოების აზრი მკვლელობის მოტივთან დაკავშირებით გაყოფილი იყო, ყველა ერთხმად ამბობდა, რომ ტერაქტის შემსრულებელი “მხედრიონი” უნდა ყოფილიყო. სწორედ მისი ხელწერისთვის იყო დამახასიათებელი თბილისის ქუჩებში სისხლიანი ვაკქანალიების მოწყობა. მკვლელობის მიზეზად ერთხანს ჭანტურია-იოსელიანის კონფლიქტიც სახელდებოდა“.(ნინო ბურჭულაძე საუკუნისპროცესი გაზ. „კვირის პალიტრა“ 12-12-2011).

გადის წლები და ჭანტურიას ნაქვრივალი იგორ გიორგაძის საქველმოქმედო ფონდისა და პოლიტიკური მოძრაობა „იმედის“ ხელმძღვანელი ხდება.

კანონიერი და ეროვნული ხელისუფლების დამხობაში საქართველოს ედპ-დ წოდებული სატანისტ მაძინის მიმდევრების ხროვის ლომის წილს ადასტურებს მთავარი ქართველი მაძინელის მარჯვენა ხელი მამუკა გიორგაძე: „ვინ თქვა, რომ “ედპ”-ს წევრები დეკემბერ-იანვარში არ ომობდნენ?” (გაზ. “დრო”, #45, 1997წ.)

ქართველი მაძინისტების მამხილებელია კიდევ ერთი დოკუმენტი, რომელიც წიგნად გამოსცა ქართველი კრიმინალების უსტაბაშმა, კმუნისტების მიერ გაპროფესორებულ-გადრამატურგებულმა ჯაბამ.

„ზვიად გამსახურდიასთან ბრძოლისთვის შექმნილ “საგანგებო კომიტეტის შემადგენლობისთვის რასაკვირველია გამოვრიცხე საბჭოთა ნომენკლატურული მოდელი. წევრებად შევიყვანე: გია ჭანტურია, გოგა ხაინდრავა, გია ჟორჟოლიანი, მთავრობის სახლთან დახეიბრებული ინტელექტუალი, ყოფილი გვარდიელი კახა გველესიანი, დავით მაღრაძე, ძალოვანი სტრუქტურის მინისტრები: გია ყარყარაშვილი, ავთანდილ იოსელიანი, ირაკლი ბათიაშვილი, შევარდნაძის აპარატის ხელმძღვანელი ვაჟა ლორთქიფანიძე.
თბილისში გამოვაცხადეთ კომენდანტის საათი. კომენდანტად დავნიშნე ზაზა ჩაჩუა….

მიხარია, რომ ბიჭები აქტიურობენ. გია ჭანტურია კისრულობს ედპ–ს 200 კაციანი რაზმის შეკრებას და დასავლეთ საქართველოში გაგზავნას, ოღონდ იარაღს თხოულობს, ინტელიგენციაში ფულს აგროვებს იარაღისა და სხვა დანიშნულებისათვის დათო მაღრაძე.
ვიბარებ გამგებლებს და ვთხოვ, შეაგროვონ შემოწირულობანი კომიტეტის ფონდისათვის. გია ჟორჟოლიანი თეორიულ საბუთებს ამზადება. ერთი ყარყარაშვილი და ბათიაშვილი ვერ არიან მონდომებულები. ყარყარაშვილი ჯერ თავს იფასებს, ერთი–ორჯერ დაესწრო ჩვენს შეკრებებს და მერე მოადგილეებს გზავნის. ბათიაშვილი უხერხულად გრძნობას თავს. ძალაუფლებაში ჩემს ოფიციალურ დაბრუნებას არ მოელოდა…

ხონში ჩადის გია ჭანტურია თავისი ხალხით. გადაიბარეს მხედრიონის პოზიციები. მხედრიონი სამარქაფოდ დიდ ჯიხაიშში გადმომყავს.

გია ჭანტურია, როგორც მას სჩვევია, მთელი ენერგიით შეუდგა ასე ვთქვათ კომისრის მოვალეობის შესრულებას. ქალაქში დაიწყო ზვიადისტებისა და მეხუთე კოლონის აღმოჩენისა და ძიების პროცესი. ცოტა ზედმეტად გაერთო ამ ამბით,. ჩავდივარ ხონში. ქალაქის გამგეობაში დაუდევთ ბინა…
დაკითხვებს აწარმოებს თვით გია ჭანტურია. დაშინების მიზნით ფეხებში სროლა და დაჭრაც ყოფილა…..
კაბინეტში ხალხმრავლობაა. დიდი ხნის შეღამებულია.ელექტრონის შუქზე გიას სახე არ ჩანს, სამაგიეროდ მისი ზორბა ტანი მეტყველად მოძრაობს.

ეგზალტირებულია, ეტყობ, ვიღაც ჰყავდა დაკითხვაზე და აღშფოთებულია იმით, რომ ეს ზვიადისტები რა გაიძვერა და ნაყარი ხალხია.

აქვეა რუსლან მიქაბერიძე. როგორც მეჩვენება, გიას მაგივრად ცოტა უხერხულ მდგომარეობაშია. არაფერს ვეუბნები, ან რა უნდა ვუთხრა. კაცი მთელი გულითა და სულით არის ჩართული.

თუ სადმე გადააჭარბებს, სულ მალევე თვითონ მიხვდება. ასეთ საქმეში, თეატრის მსახიობის არ იყოს, ჯობს გადააჭარბო, ვიდრე დააკლო….”.

გაიძახოდნენ „ჯერ დემოკრატია და მერე დამოუკიდებლობაო“, არა და თავისუფლება წართმეულ ქვეყანაში დემოკრატიაზე საუბარი მხოლოდ ავაზაკთა სიყალბე რომ არის, ამას ბავშვიც მიხვდება. ვიცოდი რა ვინ იყვნენ ესენი და რას დაატეხავდნენ თავს ჩემს გაუბედურებულ ქვეყანას, ვპასუხობდი მიჯობს გამსახურდიას „დიქტატურაში“ ამომხდეს სული, ვიდრე ჭანტურიას დემოკრატიაში – სინამდვილეში კი მაძინისეულ დემონთკრატიაში ვილხინო-თქო.

და ისიც ვიგემეთ თუ რა დემოკრატია დაამყარეს ბელზებლის წიწილებმა ჩვენს მიწაზე!

დაამხეს საქართველოს კანონიერი ხელისუფლება, ტყვია დაახალეს და ნაკუწ-კაუწ აკაფეს საქართველო. სამხედრო-კრიმინალური გადატრიალების შემდეგ კისაქართველოში ბრუნდება ამ საშვილთაშვილო ღალატის მეთაური ედუარდ ამბროსის ძე შევარდნაძე. რომელსაც აეროპორტშივე მიეგება საქართველოს მთელი მასონურ-მაძინისტური მარაქა.

1992 წლის 7 მარტს, ქართველი ერის წინააღმდეგობის სისხლში ჩახშობის შემდეგ, „ედპ“, სხვა კრიმინალებთან ერთად, ეგებება ამ დანაშაულის მთავარ დამგეგმავსა და ორგანიზატორს, ქართველი ერის დაუძინებელ მტერს ედუარდ შევარდნაძეს ლოზუნგით: “საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია მიესალმება ედუარდ შევარდნაძის ჩამობრძანებას” (იხ. საქინფორმის ფოტოარქივი. თბილისის აეროპორტი, 1992 წლის 7 მარტი). როგორც ვხედავთ ეს ავაზაკები ორსახოვან იანუსებსაც კი უკან იტოვებენ!მაძინისტი ჭანტურია 1992 წლის მარტში ტელევიზიით მიმართავს მის კუმირს, მალტის მასონთა ორდენის წევრსა და მედლის კავალერს ე. ა. შევარდნაძეს და სთავაზობს პატრიოტების ამოხოცვაში დახმარებას: “…მე ვიცი სადაც არიან გამსახურდიას მომხრეები და თუ თქვენ არ შეგიძლიათ მათი აყვანა მე მზად ვარ ჩემი ხალხის დახმარებით დავიჭირო ისინი…”

ინტერნეტ სივრცეში, საიტ იბერიანაზე დევს Eeki Tbilisi – ის წერილი „გიტირეთ მაძინი!“, რომელშიც ავტორს სრულყოფილად აქვს განხილული ჭანტურიას ქმედებანი, მისი გამონათქვამები. ეს პუბლიკაცია კიდევ ერთხელ გვახსენებს თუ როგორი მუხანათური ზრახვები ჰქონდა მაძინისტ ჭანტურიას ზვიად გამსახურდიას მიმართ, სწორედ ამას ჰქვია დაუძინებელი მტერი. მოვიყვანთ მისი პუბლიკაციიდან რამოდენიმე ამონარიდს.

როდესაც ჟურნალისტები ეკითხებიან თაღლით ჭანტურიას მასონების შესახებ, ის „კონსპირაციულად„ მალავს მათ არსებობას და ამბობს, რომ ეს თითიდან გამოწოვილი ზღაპრებიაო  (1993 წლის ინტერვიუები გაზეთებში ‘ქართველ ერში“ და „ახალგაზრდა ივერიელში“) .

არა და შემდეგ თვითონ ადასტურებს მათ არსებობასა და მათთან კავშირსაც. „ედპ“-მ ახალ ნაპუტჩარზე, 1994 წელს „მოიევროპა“, „მოამსერდამობის“ ამბებს ასე გადმოგვცემს მაძინაურიჭანტურია: “შემდეგ ჩვენ გადავედით ამსტერდამში და შევხვდით ცოტა სხვა ძალებს, რომლებიც ჩრდილში დგანან, მაგრამ ევროპულ პოლიტიკას ქმნიან”.

მასონ-მაძინისტი გიორგი ჭანტურია თავის ნამდვილ სახეს თვით მისი დანაქადნებით წარმოაჩენს:„კი მოვკლავდით გამსახურდიას, მაგრამ მთაწმინდაზე აასვენებენო“.

ამ პუბლიკაციის ავტორი 80-იანი წლების დასაწყისიდან მეტნაკლებად ჩართული იყო მაშინ არსებულ დისიდენტურ მოძრაობაში, ამიტომ თავს უფლებას მივცემთ გავიხსენოთ მაშინდელი მოვლენები და სამზეოზე გამოვიტანოთ ზოგიერთი რამ, რაც ბევრისთვის უცნობია.

1988 წლის გაზაფხულიდან ქუთაისს მოევლინა ვანო ხუხუნაიშვილი, რომელიც თავს ეროვნული მოძრაობის წევრად და ქუთაისის კურატორად გვაცნობდა. როგორც ის აცხადებდა, მას დავალებული ჰქონია პატრიოტულად და ანტიკომუნისტურად განწყობილი ხალხის შემოკრება.

მართლაც შეიკრიბა ქუთათურთა მოზრდილი ჯგუფი და ხდებოდა რეგულალური შეკრებები. თავიდან თითქოს ყველაფერი რიგიანად მიედინებოდა. ქალაქში სისტემატიურად ჩამოდიოდა ვანო ხუხუნაიშვილი და მისი მეგობარი ვინმე ლერი მაკარიძე, რომელიც შემდგომ ვანოს მოადგილედა და მარჯვენა ხელად იქცა.

1988 წლის ზაფხულში, თერჯოლაში ხუხუნაიშვილის სახლში შედგა შეხვედრა, რომელსაც ესწრებოდა ბატონი ზვიად გამსახურდია. თერჯოლაში ქუთაისიდანაც იყვნენ ჩასულები. იქ ისაუბრეს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მომავალ გეგმებზე. აქ უნდა ავღნიშნოთ, რომ ქუთათურ შეხვედრებზე ვანო ხუხუნაიშვილი შიგა და შიგ ისროდა გადაკრულ ფრაზებს, რომ ჩვენ უნდა მოვერიდოთ კერპების შექმნას და ვინმეს გაფეტიშებას. მივხვდი თუ რომელ ბოსტანში ყრიდა კენჭებსა და განვუცხადე, რომ ჩემთვის უკვე ნათელი იყო ამ ფრაზების მნიშნელობა და მიზანი და თუ ასე გააგრძელებდა მივატოვებდი ამ შეკრებებს. ჩემს ნათქვამს მხარი დაუჭირა იქ მყოფთა დიდმა ნაწილმა და ბატონი ვანო მიხვდა რომ აღარ გაუვიდოდა ამგვარი გადაკრულები და კარგა ხანი აღარ წარმოუთქვამს ასეთი რამ.

საგულისხმოა ერთი რამეც, ახალი ხალხის შემოკრებისას ქუთაისელი ედეპეშნიკები ითვალისწინებდნენ ისეთ ფაქტორს, როგორიცაა მატერიალური მდგომარეობა, ისინი ცდილობდნენ მიეზიდათ მატერიალურად შედარებით უყრუნველყოფილი და კარგი თანამდებობის თუ „შემოსავლიანი” სამსახურის მქონე ქუთაისლები. ბევრ მათგანს, კონსპირაციიდან გამომდინარე, ფარულ წევრებადაც ღებულობდნენ.

1988 წლის 8 ნოემბერს ქუთაისლებმა გადაწყვიტეს ახლადამოქმედებულ გელათის მონასტერში გადაეხადათ იმ დროს უკვე წმინდანად შერაცხული ილა ჭავჭავაძის -წმიდა ილია მართლის სულის მოსახსენიებელი პარაკლისი, რომელსაც დაესწრებოდნენ ზვიად გამსახურდია, მერაბ კოსტავა, ჭანტურია, სარიშვილი, ხუხუნაიშვილი…

გელათში ასულ საზოგადოებას გელათის მონასტრის მაშინდელმა წინამძღვარმა ბოდიში მოგვიხადა და განაცხადა, რომ მას არ შეეძლო ღვთისმსახურების აღსრულება, რადგან წინა საღამოს მასთან ასულან უშიშროების მსახურეები და მკაცრად გაუფრთხილებიათ მოძღვარი, წინააღმდეგ შემთხვევაში ისინი ჩაშლიდნენ ლიტურღიას და დაარბევდნენ ტაძარს.

ამას გაგებით მოეკიდნენ ბატონი ზვიადი და გადაწყდა რომ მონასტრის ეზოს გარეთ ჩატარდებოდა მცირე საინფორმაციო მიტინგი. მაგრამ იმ დღეს საშინელი ავდარი და კოკისპირული წვიმა იყო. მიუხედავად ამისა თავსხმა წვიმაში მდგომი, ჭეშმარიტ მამულიშვილურ სიტყვასა და სამშობლოს თავისუფლებას დანატრებული ხუთასამდე ადამიანი ფეხმოუცვლელად იდგა და უსმენდა სამშობლოს სარანგს ზვიად გამსახურდიას.

საღამოთი ტრადიციისამებრ სტუმრების პატვსაცემად გაიმართა ვახშამი. სუფრაზე გამოიკვეთა მასპინძელთა ყურადღება და გულისყური მიმართული ზვიად გამსახურდიას მიმართ. ეს ფაქტი განსაკუთრებით არასასიამოვნოდ აღიქმებოდა გია ჭანტურიას პირ-სახეზე.

ეს უმალვე შეამჩნია ქალბატონმა ლია კაცაძემ, ქუთაისში მოსწავლე-ახალგაზრდობაში ჭეშმარიტი ეროვნული სულის მქადაგებელმა და ჩვენი ეროვნული მოძრაობის პატრიარქების იდეების ერთგულმა. მან გია ჭანტურიას ასე მიმართა: გია შვილო, დგება დღე ჩვენი გატანჯული სამშობლოს თავისუფლებისა, თითოეული თქვენთაგანი სამშობლოს დღეს შწირდებით, მაგრამ არასოდეს დაივიწყო, რომ თქვენზე წინ ვიღაც დგას და ყოველთვის ანგარიში მათ უნდა გაუწიოთ, თორემ სხვაგვარი ქმედება ამ წმინდა საქმეს ხინჯად მოედება და წაახდენსო, მშობლის წინ მორბენალი კვიცის ამბავიც შეახსენა.

ჭანტურიამ კი ასე მიუგო – რას ბრძანებთ ქალბატონო, მე ორი ბებერი ლომის მხრებზე ვზივარ და ვინ შეძლებს ამ მხრებიდან ჩემს ჩამოგდებასო. ხოლო მისმა მომავალმა მეუღლემ სარიშვილის ქალმა ასეთი სადღეგრძელოთი მიმართა ზვიადს – ზვიად, განა ვინმემ შეძლო მზისათვის ფურთხის მიწვდენა-ო და განა მარმარილოს ნასროლი ტალახი ეკარება-ო.

მათი სიტყვები ყალბი და ყასიდი, რომ აღმოჩნდა ნათლად დაგვანახა შემდგომ განვითარებულმა მოვლენებმა.

შემდგომ იყო 1988 წლის 12 ნოემბრის იპოდრომზე გამართული, იმ დროისათვის არნახული საპროტესტო აქცია. ამ აქციაში მონაწილეობას იღებდა ქუთაისელ სტუდენტთა ერთი ჯგუფი. აქციიდან დაბრუნებული სტუდენტები დაიბარეს ინსტიტუტების რექტორატში და დაემუქრნენ ინსტიტუტიდან გარიცხვით, თუ კი შემდგომშიც გააგრძელებდნენ აქტიურობას. მეც იმხანად ვსწავლობდი ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში საღამოს ფაკულტეტზე. შევკრიბე სტუდენტები და გავაცანი ჩემი მოსაზრება, რომ პირიქით, იქით უნდა შეგვეტია მათთვის და მოვითხოვეთ ინსტიტუტისა და ქალაქის ხელმძღვანელობასთან შეხვედრა. ეს შეხვედრა გაიმართა და დასრულდა ჩვენი გამარჯვებით. 1988 წლის 16 ნოემბერს კი გავფიცეთ ინსტიტუტი და მსვლელობით გავემართეთ ქუთაისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტისაკენ. ამ დღეს ქუთაისის ქუჩებში, 68 წლიანი უკუნი ღამის შემდეგ, პირველად აფრიალდა თავისუფალი საქართველოს სამფეროვანი დროშა. პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში გავმართეთ მიტინგი, რომელზედაც მივიღეთ რეზოლუცია იმ დროს არსებული ვითარების შესახებ.

ეს აქცია ყველასათვის მოულოდნელი იყო, ქალაქის ა და სუკი-ს მესვეურები თავ-გზააბნეული და გაოცებულები მოსდევდნენ სტუდენტთა მსვლელობას. მრავალჯერ შეეცადა ქალაქის მაშინდელი პირველი კომუნისტი ტარიელ ლორთქიფანიძე ჩვენს დაყოლიებას მსვლელობის შესაწყვეტად, მაგრამ ამაოდ.

ჩვენმა ჯგუფმა მონაწილეობა მიიღო 1988 წლის ნოემბრის საქართველოს დედაქალაქში გამართულ შიმშილობის აქციაშიც. 23 ნოემბერს შევუერთდით აქციასა და მის დასრულებამდის ვიშიმშილეთ. თითქოსდა ყველაფერი რიგიანად მიდიოდა.1988 წლის 3 დეკემბერს დაიგეგმა ქუთაისში მიტინგის გამართვა. ამ დღეს პირველსავე დაძახილზე ქალაქში 30 ათასზე მეტი ქუთათური გამოვიდა, ხალხი ამ დღეს ქუთაისში ბატონ მერაბსა და ზვიადს მოელოდა. მაგრამ ამაოდ. ჩვენთვის მაშინ უცნობი იყო 30 ნოემბერს გამართული ედპ- ყრილობა და მისი შედეგები, რასაც კარგა ხანს გვიმალავდნენ ქუთაისელი ედპ-შნიკები.

მაგრამ გადის რამოდენიმე კვირა და ქუთაისში 1989 წლის ზამთარში ჩამოდის მერაბ კოსტავა და აფუძნებს წმიდა ილია მართლის საზოგადოებას. შეკრება მოხდა ვალერი კალანდარაშვილის ოჯახში. შეკრებილებს ბატონმა მერაბმა მოუთხრო ედპ-ს კონგრესის შესახებ და განაცხადა, რომ ჩვენს მოძრაობაში დაიწყო განხეთქილება და ამ განხეთქილების მოთავე გია ჭანტურია იყო და აქედან გამომდინარე შედეგებიც მის კისერზე იქნებაო.

რამდენიმე დღის შემდეგ მომიწია ედპ-ს ქუთაისის მაშინდელი ორგანიზაციის ხელმძღვანელად დანიშნული გურამ ბუაძის სახლში მისვლა ჩემი კუთვნილი წიგნების წამოსაღებად. მასთან ბინაში დამხვდა ქუთაისელი ქალბატონი მანანა ახვლედიანი. სასტუმრო ოთახში შესვლისთანავე გაავებულმა გურამ ბუაძემ, გაუგია რა იმ შეკრების შესახებ, დაიწყო მერაბ კოსტავას ლანძღვა. გაოგნებული შევცქეროდი, ვერ გამეგო რა ხდებოდა. ედპ-შნიკები გაეცოფებინა მერაბ კოსტავას მიერ მათ მხილებას. ვინ ეკითხება მერაბ კოსტავს ქუთაისში რომ ჩამოდის და ახალ ორგანიზაციას აფუძნებსო. მე ვერ წარმომედგინა, თუ საიდან და რატომ დაუგროვდათ ამ ხალხს მერაბისა და ზვიადის მიმართ ამხელა ბიოლოგიური სიძულვილი.

1989 წლის 4 აპრილს ქუთაისის უნივერსიტეტის ეზოში მიტინგი გამართა ორმა გქანუყრელმა ძმაკაცმა, ირაკლებმა. საზოგადოებისათვის უკვე ცნობილი იყო ეროვნულ მოძრაობააში არსებული მზარდი განხეთქილება. შეკრებილთაგან ერთ-ერთმა გამომსვლელებს ასეთი კითხვა დაუსვა: „სად არის ნამდვილი ეროვნული მოძრაობა“-ო. სუკი-ს მომავალმა თავკაცმა ბათიაშვილმა პასუხს აარიდა თავი. ხოლო წერეთელმა ასე უპასუხა – ეროვნული მოძრაობა არის და იქნება იქ, სადაც იქნება ზვიად გამსახურდია-ო. ასე კი უპასუხა, მაგრამ გულში სულ სხვა რამ სდებია, რაც სულ მალე გამოაშკარავდა.

იმ პერიოდში ქუთაისის კომკავშირის საქალაქო კომიტეტში მიმდინარეობდა პერმამენტული აქცია კომკავშირის გაუქმების მოთხოვნით. მეორე დღეს შენობაში შემოიჭრა ედპშნიკების ჯგუფი ლერი მაკარიძისა და ნარკომან თანთალას თავკაცობით. მოვიდნენ პროვოცირებისთვის და ამ აყალ/მაყალში დაჭრეს ორი კაცი წერეთლის პარტიის წევრები ბარძაყებში. იმ დღესვე ჩავიდნენ წერეთლის ბიჭები თბილისს, მოახსენეს ირაკლის მომხდარის შესახებ. იმ დღეს იმელში მათი შეკრება მიმდინარეობდა, გაშმაგებული წერეთელი მუქარით შევარდნილა შენობაში. მაგრამ რამდენიმე წუთში უკან გამობრუნდა და ფირფიტა გადაბრუნებულს უთქვამს: ეს ბიჭური საქმეა და თვითვე გაარჩიეთ საქმეო (ალბათ მუშტიც მოუღერეს).

ზვიად გამსახურდია წარსულიდან გადმოსული აფსირტეს, ქუჯი -ფარნავაზის, ფარსმან ქველისა და მირიანის, დავით და კონსტანტინე მხეიძეების, ჩვენი ყველა წმინდანისა და სალოცავის სული და სხეულია, ქვაბავაზაკთა მიერ აწმყოში ვნებული და მერმისს დამხვედრი ქრისტეს მხედარი და მამულის სარანგია!

მაძინისტებს, ნეო-ლიბერალებს, ნჯო-ელებს, თავგადაკლულ დემოკრატებს, ფსევდოტოლერანტებს, მსოფლიო მოქალაქეობის მოსურნეთ, გლობალისტებს, უსახურ კოსმოპოლიტებს კი შევძახებთ:

„ძველთაძველი სიბრძნე გახლავთ
„არ ეგების ორი უფლის ყოლა“,
ან სამშობლო იწამეთ და
ან სამშობლოს გამყიდველი მოლა.

თორემ როცა განკითხვის დღე დაგიდგებათ,
ვერ გიშველით ცრემლები და ფიცი,
არ შეგრჩებათ ღალატი და ორპირობა,
რადგან ხალხმა ყველაფერი იცის“.

 

არა მაძინისტი, არამედ დავითელ-ილიელ-ზვიადელი

ალექსანდრე სანდუხაძე

2012

 

            

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: