IBERIANA-2 – იბერია გუშინ, დღეს, ხვალ

• ნაციონალიზმი და “ქსენოფობია”

• ს. ე. გ. მ.

 

ნაციონალიზმი და “ქსენოფობია”

   დებულებები:

  • ქართული ეთნოსი არსებობს.
  • ქართული სახელმწიფო შექმნილი და დღემდე მოტანილია, უმეტესწილად და თითქმის ექსკლუზიურად, ქართული ეთნოსის მიერ.
  • საქართველო ქართული ეთნოსის სამშობლო და უმთავრესი სასიცოცხლო სივრცეა.
  • დგილობრივი ბაზარი, მსგავსად ტერიტორიისა, ასევე ქართული ეთნოსის სასიცოცხლო არეალია.
  • ქართული სახელმწიფოს, როგორც ინსტიტუტის, ფუნქციაა ქართული ეთნოსის გადარჩენისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, მისი ეთნო-ფსიქიკისა და კულტურისთვის შესაფერის ფორმებში, ღირსებისა და თავისუფლების დაცვით.

რა წარმოქმნის თურქულ ბარ-რესტორნებს საქართველოში?

ქვეყნები და ავტონომიური ქვედანაყოფები, სადაც თურქულ ენას ოფიციალური სტატუსი აქვს

ქვეყნები და ავტონომიური ქვედანაყოფები, სადაც თურქულ ენას ოფიციალური სტატუსი აქვს

აღმაშენებელზე თურქული ბარ-რესტორნების და მათთან დაკავშირებულ-ასოცირებული დაწესებულებების არსებობის მოვლენა გამოწვეული და გამყარებულია შემდეგი ძირითადი ფაქტორებით: გამომდინარე იქიდან, რომ ქართულ სახელმწიფოს დაშვებული აქვს საერთაშორისო სტუდენტების შემოდინება, ქვეყანაში მთელი წლის განმავლობაში, მუდმივად იმყოფება კონკრეტული ეთნოსების წარმომადგენელი, გარკვეული ოდენობის, არაქართული წარმომავლობის ადამიანი. ეს ფაქტი, ბუნებრივია, ადგილობრივ ბაზარზე წარმოშობს მოთხოვნას მათთვის და მათ საჭიროებებზე მორგებულ სივრცეებზე, რასაც წარმოადგენს მათი ეთნო-კულტურითვის შესაბამისი ბარები, რესტორნები და გასართობი დაწესებულებები. ამასთან, განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ისინი იოლად ვერ შედიან ადგილობრივ მოსახლეობასთან კონტაქტში, მათ შორის, პირადი ურთიერთობების კუთხით (და ეს კარგია და ამაზე ქვემოთ), წარმოიქმნება მოთხოვნა ბორდელებზეც. და, რაღათქმაუნდა, ნარკოტიკებზეც, როგორც გასართობი მენიუს ერთ-ერთ კომპონენტზე. ამას თან ერთვის ტურიზმის ფაქტორიც: ჩამოსულ ტურისტს, ბუნებრივია, იზიდავს არჩევანის მრავალფეროვნება და სხვადასხვა ეთნო-კულტურისთვის დამახასიათებელი კერძები, რესტორნების ჩათვლით. ეს ყველაფერი მიმზიდველს ხდის, მისთვის, ჩვენს ქვეყანაში მოგზაურობა, და დადებითად ამახსოვრებს აქაურობას. რომ წარმოვიდგინოთ, ჩვენ, ქართველებს, დროებით რომ გვიწევდეს ცხოვრება ან გარკვეული დროით მოვხვდეთ რომელიმე ქვეყანაში, ერთის მხრივ, ძალიან გაგვიხარდება და უდაოდ გვესიამოვნება, თუ ადგილზე დაგხვდება ჩვენებური ხინკალი, კაი ხოშიანი ქაბაბი, ცვრიანი მწვადები, ხაჭაპური თუ სხვა მადისაღმძვრელი და მადლიანი სიამაყეები, ჩვენი ეროვნული სამზარეულოისა. მეორეს მხრივ კი, ადგილზე არსებული მრავალფეროვნება, ამავე კუთხით, უფრო საინტერესოს გახდის ხსენებულ ადგილს, ნაცვლად შიმშილის მხოლოდ ადგილობრივი კერძებით მონოტონური დაკმაყოფილებისა. ბუნებრივია, თუ საუბარია ბარებსა და რესტორნებზე, უცხოელის თვალში, დადებით მახასიათებლად ჩაითვლებოდა მომსახურე პერსონალის მისი თანამემამულეობა და მომხმარებლის ენაზე მეტყველება, ასევე, დიდი ალბათობით, კერძებს უფრო ზუსტად და გემრიელად მოამზადებდნენ, ასეთ რესტორანში, თუ, სულ მცირე, შეფ-მზარეული მაინც ამ კონკრეტული ეთნოსისა და კულტურის წარმომადგენელია.

ქვეყანაში საერთაშორისო სტუდენტობასა და ტურიზმს უთუოდ აქვს სარფიანი შემოსავლის მოტანის პოტენციალი, ეკონომიკური კუთხით. იმისათვის, რომ ასეთი დაწესებულებები არსებობდეს, საჭიროა კაპიტალი. კაპიტალი ან ადგილობრივია ან უცხოური. აღსანიშნია, რომ, როდესაც ქვეყანაში უცხოური ინვესტიცია შემოდის, საწყის ეტაპზე, ეს კაპიტალი ადგილობრივ ეკონომიკას ემატება. ბიზნესის არსიდან გამომდინარე, იგი იმისთვის არსებობს, რომ მომგებიანი იყოს, ანუ, უხეშად რომ ვთქვათ, ინვესტირებიდან რაღაც დროის შემდეგ, თვითკმარი გახდეს და, უფრო მეტი დროის შემდეგ, ინვესტირებული კაპიტალის მთლიანად ამოღება და დადებით ბალანსში გასვლა გახადოს შესაძლებელი. ბიზნესის დადებითი ბალანსი ნიშნავს იმას, რომ, სიტყვაზე, თუ ჩავდეთ 100 ერთეული ფული, 1 წლის შემდეგ მივიღეთ 200 ერთეული, ორი წლის შემდეგ, 300 და ასე. ეს ფული ციდან არ მოდის, ეს ის ფულია, რომელსაც ადგილობრივები ხარჯავენ, ქვეყნის სტუმრები კი ეკონომიკაში დებენ. თუ მეწარმე ადგილობრივია, დიდი შანსია, ეს ფული ისევ ადგილობრივ ეკონომიკაში დარჩეს და დაბანდდეს. ხოლო, თუ იგი უცხო ქვეყნის მოქალაქეა, რომელიც დროებით იმყოფება ჩვენს ტერიტორიასა და ეკონომიკურ სივრცეში, დიდი ალბათობით, საბოლოო ჯამში, იგი ამ ფულს ჩვენი ბაზრიდან, ჩვენი სივრციდან გაიტანს და წავა, რაც, ცალსახად, დანაკარგია. იმისათვის, რომ უცხოური ინვესტიცია, რათქმაუნდა, ინვესტორისთვისაც მომგებიანი იყოს და ქვეყანაც მოგებული დარჩეს, წაგებულის ნაცვლად, საჭიროა ისეთი ეკონომიკური კლიმატისა და საგადასახადო სისტემის შექმნა, რომელიც უზრუნველყოფს თანამშრომლობით ორივე მხარის მოგებულობას. მაგალითად, ინვესტირების შედეგად ნაშოვნი კაპიტალი ქვეყანაშიც თუ არ დარჩა, ან ირიბად თუ არ მოიზიდა სხვა კაპიტალი სხვა წყაროებიდან, სულაც არ არის დადებითი და სასიხარულო მოვლენა. პირიქით.

 

დაკვნა:

  • ქვეყანაში გვყავს საერთაშორისო სტუდენტობის გარკვეული ოდენობა და გვაქვს ტურისტული გარემო.
  • საერთაშორისო სტუდენტობა და ტურიზმი ავტომატურად წარმოშობს ამა თუ იმ ეთნო-კულტურისთვის დამახასიათებელ მოთხოვნას ადგილობრივ ბაზარზე (ჩრდილოვანი ეკონომიკის და არალეგალური სერვისების სახითაც), რისი ერთ-ერთი შედეგიცაა თურქული ბარ-რესტორან-ბორდელები.
  • სახელმწიფოებრივი და სწორი პოლიტიკის შემთხვევაში, საერთაშორისო სტუდენტობაც და ტურიზმიც, შესაძლებელია გახდეს ქვეყნისთვის დადებითი მოვლენა, შემოსავლების სახით.

 

რა წარმოქმნის ქართველებში “ქსენოფობიას”?

 

14469561_120734568389077_6775682014519618905_n1ბევრს ჰგონია, რომ ქართული “ქსენოფობია” ირაციონალურია, უსაფუძვლოა, უმიზეზოა, თავისთავადია და არსაიდან მოდის. რეალურად კი, მიზეზები ძალზედ ცალსახა და მკაფიოა და მდგომარეობს შემდეგში: დღევანდელი ქართული სახელმწიფო ვერ და არ უზრუნველყოფს თავის უპირველეს ფუნქციასა და მოვალეობას – დაიცვას საკუთარი მოსახლეობის კოლექტიური სასიცოცხლო სივრცე: იმ ფონზე, როდესაც მეზობელი თურქეთი მიზანმიმართულად და გაუჩერებლად ცდილობს საქართველოს ტერიტორიაზე თავისი გავლენის გაძლიერებასა და, მინიმუმ, აჭარის მიტაცებას, ამ ეტაპზე, დემოგრაფიული და ეკონომიკური ექსპანსიის გზით, ეს სახელმწიფო წარმოადგენს ქართული ეთნოსისთვის მზარდ, სერიოზულ და, ერთი შეხედვით, შეუჩერებელ ეგზისტენციალურ საფრთხეს. ამის მაგალითია, აჭარის თურქეთიზაცია, იქ უნებართვო სკოლის გახსნა და ქართული სახელმწიფოს ნელ-თბილი, კაპიტულანტური პასუხი, თურქი ნაციონალისტების – “რუხი მგლების” ტაშ-ფანდური სარფში, სადაც ისინი გაიძახდნენ, თურქული მიწა თურქებსო, აფხაზეთის სეპარატისტულ-ტერორისტული მთავრობის გაუჩერებელი და პერიოდული ვიზიტები და შეხვედრები თურქეთში, აფხაზური კულტურის დღეები თურქეთში, არალეგალური საზღვაო მიმოსვლა თურქეთსა და არაკონტროლირებად აფხაზეთს შორის, საქართველოს სახელმწიფოს გვერდის ავლით, მეჩეთების აგების ლობირება და ფინანსირება ისლამის იმპერიული მიზნებისთვის მოსაძლიერებლად, მათ შორის, აზიზიეს მეჩეთის გახმაურებული საქმე წარსულში, ქართული წირვა-ლოცვის აკრძალულობისა და ქართული ეკლესია-მონასტრების გადმოუცემლობის ფონზე. აღარაფერს ვამბობ, მიტაცებულ ტერიტორიებზე, რომლებიც ჩვენი საკუთრებაა; თურქეთის პირდაპირ და ღიად გაცხადებული ამბიციები იმპერიული სივრცის აღდგენისა და აჭარისადმი განსაკუთრებული ინტერესის შესახებ, რის წინააღმდეგაც ქართული სახელმწიფო სრულიად უძლური და იმპოტენტია, და წაყრუება-დაყოლის პასიურ პოლიტიკას ატარებს. მეორეს მხრივ, სახელმწიფო ვერ და არ უზრუნველყოფს ინდივიდის ღირსებას და დაცულობას საკუთარ ტერიტორიაზე, რაც ვლინდება ქართველების აშკარა და უხეშ ეთნიკურ დისკრიმინაციაში რიგ უცხოურ დაწესებულებებში შეშვება-არშეშვების გადაწყვეტილების მიღებისას, ქართველების ცემის, დაჭრისა თუ შეურაცხყოფის არაერთ დაუსჯელ ფაქტში. აქაც, სახელმწიფო სრულიად უმოქმედოა, იმპოტენტია და მომხდურებთან კოლაბორაციონისტობს და მათ ხელს აფარებს.

 ჩვენ, ქართველები, ქართული ეთნოსი, ვგრძნობთ თურქული სახელმწიფოსგან მომავალ ეგზისტენციალურ საფრთხეს, მაგრამ სახელმწიფო, არათუ ასრულებს საკუთარ როლს და იცავს, როგორც ჩვენს კოლექტიურ, ასევე, ინდივიდუალურ უფლებებსა და უსაფრთხოებას, არამედ, გვევლინება დამპრყობელ ძალასთან პასიურ კოლაბორაციასა და მისი ქვეყნისშიდა პოლიციელის როლში, ჩვენს წინააღმდეგ. ამას ემატება ის ფაქტიც, რომ, მსგავსი დაუსჯელობის პირობებში, თურქები (და არამარტო), ბუნებრივია, არ და ვერ იგრძნობენ მოწიწებასა და თანაგრძნობას ქართველებისადმი. მათ აბსოლუტურ უმრავლესობას, ერთის მხრივ, უჩნდება ეთნიკური სუპრემაციზმის განცდები, მეორეს მხრივ კი, მათი აბსოლუტური უმრავლესობა არის დასაყრდენი და, შესაბამისად, ხილული ნაწილი, ერთგვარი საცეცი იმ ეგზისტენციალური საფრთხისა, რასაც თურქული სახელმწიფოს მზარდი და აგრესიული გავლენა წარმოადგენს.

გამომდინარე აქედან, ჩვენ, ქართველი ეთნოსი, მათ აქ ყოფნას აღვიქვამთ საფრთხედ! ფიზიკური თუ სხვა სახის არაკანონიერი მეთოდებით დაპირისპირება კი გამოვლინებაა თავდაცვითი რეაქციისა და კოლექტიური ორგანიზმის იმუნიტეტისა.

იმ ფონზე, როდესაც სახელმწიფო უმოქმედოა, ერს, უბრალოდ, თავდაცვის სხვა გზა აღარ რჩება. ჩვენი საზოგადოების გარკვეული ნაწილი კი, ამ გამოვლინებას ვერ ხვდება, მას სხვადასხვა ნეგატიური ეპითეტით ამკობს და უპირისპირდება.

აქვე მინდა ავღნიშნო, რომ ბევრს ებადება პროვოკაციული შეკითხვა, თუ რატომ გვაქვს ასეთი ნეგატიური რეაქციები თურქებზე და არა, მაგალითად, გერმანელებზე. უპირველეს ყოვლისა, როგორც ვაჩვენე, თურქები და მათი მზარდი გავლენა, გერმანელებისგან განსხვავებით, ჩვენთვის ეგზისტენციალურ საფრთხეს წარმოადგენენ. მეორეც, ჩვენსა თურქებს შორის სულ რომ მშვიდობა იყოს, ჩვენი მათდამი სიცივე და ანტიპათია, გერმანელებისადმი სიმპათიისა და შეუღლებისას პრეფერენციის ფონზე, აიხსნება რეპროდუქციული სტრატეგიით: თურქები წარმოადგენენ ჩვენგან ძალიან შორს მდგომ კულტურასაც და, რაც მთავარია, რასობრივ ჯგუფსაც, განსხვავებით, გერმანელებისგან, რომლებიც რასობრივადაც და კულტურულადაც გაცილებით ახლოს დგანან. გერმანელებისა და ქართველების გამრავლების კოლექტიური ამოცანები, ზემოხსენებულ მიზეზთა გამო, ერთმანეთს არ ეწინააღმდეგება და ჰარმონიულად ერწყმის, თურქები კი სრულიად უცხო ჯგუფია და, ამ მხრივ, საწინააღმდეგო ორგანიზმს წარმოადგენს.

ასევე, უნდა აღინიშნოს, რომ “ქსენოფობია”, სხვა ეთნო-ჯგუფების მისამართით, გამოწვეულია იგივენაირი უუფლებობით და სახელმწიფოს უუნარობით, მათ წარმომადგენლებთან მიმართებაში, და ერის ზოგადი დაუცველობისა და გადაშენების საფრთხის რეჟიმში ყოფნით, საკუთარ სამშობლოში.

დასკვნა:

  • სახელმწიფო უუნაროა შეასრულოს თავისი უპირველესი ფუნქცია: ქართველი ეთნოსის საფრთხეებისგან და მისი ინდივიდუალური წარმომადგენლების უფლებებისა და ღირსების დაცვა;
  • ქართული “ქსენოფობია” არსებობს, იგი ატარებს მასობრივ ხასიათს და არის არა უსაფუძვლო და ირაციონალური ფენომენი, არამედ, სრულიად ჯანსაღი და ცოცხალი ერისთვის და ორგანიზმისთვის დამახასიათებელი საპასუხო რეაქცია, უცხო ჯგუფის საფრთხის შემცველ მზარდ გავლენასა და დემოგრაფიულ ზრდაზე ერის სასიცოცხლო სივრცეში, სახელმწიფოს დისფუნქციური უუნარობის ფონზე;
  • ქართულ “ქსენოფობიაზე”, დიდი წილით, პასუხისმგებელია უუნარო, უცხო ძალებთან და ინტერესებთან კოლაბორაციაში მყოფი ადგილობრივი ხელისუფლება;
  • რომ არა ზემოაღნიშნული ფაქტორები, ქართული “ქსენოფობია” არ იარსებებდა ან იქონიებდა სრულიად უმნიშვნელო ხასიათს და მიზერულ რიცხოვნობასაც კი.

 

პან-ევროპული ეთნო ნაციონალიზმი

3  ოქტომბერი, 2016

 

 

 
%d bloggers like this: